เฉินฉางอานมองแม่เล้าทั้งหลายที่เบียดเสียดกันแย่งชิงความสนใจ ไม่รีบร้อนเอ่ยปาก
รอจนพวกนางส่งเสียงกันอยู่ครู่หนึ่ง เสียงเริ่มเบาลง เฉินฉางอานจึงเอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้าทีละคน จัดแถวให้ดี ทุกคนมีสิทธิ์...”
แม่สื่อหลิวเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา รีบเอ่ยว่า “สาวงามอันดับหนึ่งของสำนักเซียวเซียงเราชื่ออิ๋งอิ๋ง อายุสิบแปดปี เชี่ยวชาญการขับร้องเพลงพื้นบ้าน...”
เฉินฉางอานพยักหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงยกพู่กันขึ้นเขียน
เขาเพิ่งจะส่งกระดาษแผ่นนั้นให้แม่สื่อหลิว แม่สื่อหวังแห่งตำหนักฉวินฟางเก๋อก็เอ่ยขึ้นต่อว่า “สาวงามที่สุดในหอเรา ชื่อมู่ตาน หน้าตาสง่างาม เชี่ยวชาญการร่ายรำหูเสวียน...”
เฉินฉางอานยกพู่กันเขียนอีกบทหนึ่ง
จากนั้นก็เป็นหออี๋โหงว หอไป๋ฮวา หอหมิงเยว่ แม่เล้าทีละบ้านรายงานชื่อ เฉินฉางอานก็เขียนให้ทีละบ้าน
ทุกบทที่เขาเขียน ล้วนเขียนออกมาอย่างง่ายดาย ไม่มีการหยุดคิด ไม่มีการแก้ไข เขียนเสร็จแผ่นหนึ่งก็ส่งให้แผ่นหนึ่ง ราวกับไม่ต้องใช้ความคิดเลยแม้แต่น้อย
อันที่จริง เขาไม่จำเป็นต้องคิดมากนักจริงๆ
สมองของเขาเปรียบเสมือนคลังข้อมูล เพียงแค่ใช้ชื่อและความสามารถพิเศษของหญิงสาวแต่ละคน ค้นหาบทกวีที่เหมาะสมจากคลังข้อมูลก็พอ
บทกวีเหล่านี้ ล้วนคัดสรรจากผลงานของปรมาจารย์กวีผู้ยิ่งใหญ่ เช่น หลิวย่ง เยี่ยนซู เยี่ยนจี้เต้า เวินถิงจวิ้น แม้ไม่ใช่ผลงานชิ้นเอกของพวกเขา แต่เมื่อวางไว้ในวงวรรณกรรมแห่งต้าหนิง ก็เป็นการโจมตีลดมิติโดยสิ้นเชิง
ในเวลาไม่ถึงสองเค่อ เฉินฉางอานก็เขียนบทกวีได้เก้าบท
เขาวางพู่กันลง นวดข้อมือที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย
แม่เล้าทั้งหลายถือบทกวีที่เฉินฉางอานเขียนให้ กลับไปอย่างเบิกบานใจ