เฉินฉางอานซื้อกับข้าวเสร็จ คว้าตะกร้าเดินกลับบ้าน พอเปิดกุญแจผลักประตูเข้าไป ก็เห็นชิงซวงนั่งอยู่ที่ลานบ้าน
เฉินฉางอานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
แม้ประตูใหญ่จะถูกล็อก แต่ชิงซวงมาที่นี่ ไม่เคยเดินเข้าประตูเลยสักครั้ง
ภายในลานบ้านเล็ก ๆ ชิงซวงนั่งอยู่บนเก้าอี้หิน สองมือยันคาง ใช้ปลายเท้าเตะก้อนกรวดบนพื้นอย่างเบื่อหน่าย
เมื่อได้ยินเสียงที่หน้าประตู นางก็เงยหน้าขึ้นทันที แล้วลุกขึ้นยืน พร้อมบ่นว่า "เหตุใดเจ้าถึงเพิ่งกลับมา ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว!"
เฉินฉางอานมองท่าทางที่ทำราวกับเป็นเรื่องปกติ มาขอข้าวกินจนเคยตัวของนาง ก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ พลางเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ "เหตุใดเจ้าถึงมาอีกเล่า?"
"อะไรกันที่ว่า 'มาอีก'?" ชิงซวงเดินตามไปถึงหน้าประตูครัว มือเท้าเอวพลางว่า "ข้าห่วงเจ้าไม่ใช่หรือ หากบิดาผู้ไร้คุณธรรมของเจ้ากลับส่งคนมาจับตัวเจ้าอีก ข้าจะทำอย่างไร? ยามพี่เยวี่ยจากไป กำชับให้ข้าดูแลเจ้าอย่างดี หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะไปเอ่ยปากบอกนางได้อย่างไร?"
ข้ออ้างเพื่อมาขอข้าวกินของนางฟังดูมีเหตุผลเหลือเกิน เฉินฉางอานจนปัญญาจะโต้ตอบ
เขาเดินเข้าครัว หยิบหัวไชเท้าและผักสดจากตะกร้า ขณะล้างผักก็ถามขึ้น "ว่าแต่ วันนี้ข้าไปตลาด ได้ยินผู้คนบนถนนพูดถึงเจ้าอยู่"
ชิงซวงพิงกรอบประตู พอได้ยินก็กระพริบตาถี่ ๆ ด้วยความสงสัย "พูดถึงข้าเรื่องใด?"
เฉินฉางอานหั่นเนื้อเค็มเป็นชิ้นบาง ๆ สีหน้าและน้ำเสียงยังคงราบเรียบเหมือนทุกที "ข้าควรเรียกว่า 'ชิงซวง' หรือ 'เซียวชิงซวง บุตรีแม่ทัพเจิ้นหย่วน หญิงแกร่งผู้กล้าหาญที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้ง' ดีเล่า?"