วัดจิ้งอาน
ท่ามกลางดงท้อหลังวิหาร องค์หญิงเจาเยวี่ยเอนศีรษะพิงไหล่เฉินฉางอาน บนดวงหน้างามมีรอยยิ้มบางเบา
นับแต่รู้จักกันมา นี่เป็นคราแรกที่ทั้งสองใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้
ทั้งสองมิได้เอ่ยถึงเรื่องที่สนทนากันก่อนหน้าอีก ทว่าต่างรู้ดีว่า นับจากบัดนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาย่อมไม่เหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป...
ชิงซวงพิงต้นท้ออยู่ไม่ไกล นางไม่ไล่ตามผีเสื้ออีกแล้ว หากกอดอกมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ ในใจยินดีกับองค์หญิงยิ่งนัก...
ในที่สุดทั้งสองก็เดินมาถึงวันนี้...
องค์หญิงเจาเยวี่ยเอนพิงไหล่เฉินฉางอาน หวังเพียงให้ช่วงเวลานี้คงอยู่ชั่วนิรันดร์ ทว่าความปรารถนากลับไม่เป็นจริงนัก ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาจากด้านหลังก็ดังขึ้น
จากนั้นเสียงบุรุษผู้หนึ่งก็ดังมา «หว่านเอ๋อร์ ดูสิ ที่นี่ยังมีคู่รักอีกคู่ด้วย...»
องค์หญิงเจาเยวี่ยได้ยินดังนั้น ใบหน้างามพลันแดงก่ำ นางลุกขึ้นทันที แล้วปัดกระโปรงอย่างลนลาน
เฉินฉางอานก็ลุกขึ้นช้า ๆ รู้สึกจนคำพูดกับคนที่มาขัดบรรยากาศอยู่เบื้องหลัง
เขาหันกลับไป หมายจะดูว่าเป็นผู้ใด
เวลานั้น สตรีข้างกายบุรุษผู้นั้นกวาดสายตามองใบหน้าเฉินฉางอาน ครั้นชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าก็ซีดเผือดทันใด หลุดปากออกมาว่า «เฉิน...เฉินฉางอาน เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่!»
เฉินฉางอานเงยหน้ามอง แล้วพบว่าเป็นคนคุ้นเคยเสียด้วย
เขาไม่รู้จักบุรุษที่ยืนตรงข้าม ทว่าสตรีผู้นั้นกลับคุ้นหน้าเป็นอย่างดี นางคือหลานสาวของฮูหยินจ้าว จ้าวหว่านเอ๋อร์...
คราก่อน นางกับฮูหยินจ้าวร่วมกันวางแผนปล่อยข่าวว่าเฉินฉางอานคุกคามนาง จนเฉินเหวินหย่วนขับไล่เขาออกจากจวน