ยามเช้าตรู่ ณ พระที่นั่งคินเจิ้ง การประชุมเช้าวันนี้เพิ่งเริ่มขึ้น
จักรพรรดิแห่งต้าหนิงประทับบนบัลลังก์มังกร สายพระเนตรกวาดมองขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊เบื้องล่างเป็นนิสัย จวบจนพระเนตรไปหยุดอยู่ที่ร่างหนึ่งในแถวแม่ทัพ สีพระพักตร์ก็แปรเปลี่ยนเป็นแปลกใจ
ผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น กลับเป็นแม่ทัพใหญ่เซียว!
ในวัยหนุ่ม แม่ทัพใหญ่เซียวเคยนำกองทัพจั่นอวิ้นตีทัพชนเผ่าต่างถิ่นจนไม่กล้ารุกราน สร้างความชอบใหญ่หลวงให้ราชสำนัก จนได้รับการขนานนามว่า "ยอดแม่ทัพแห่งต้าหนิง"
ในตอนนั้น จักรพรรดิแห่งต้าหนิงผู้ยังดำรงตำแหน่งรัชทายาท ก็ชื่นชมแม่ทัพใหญ่เซียวไม่น้อย
เพียงแต่ไม่กี่ปีมานี้ ท่านแม่ทัพใหญ่เซียวเริ่มชราภาพ เจ็บป่วยเรื้อรัง จิตใจห่อเหี่ยว แม้แต่ก้าวเท้าออกจากจวนก็ไม่ยอม
เมื่อวานนี้ หมอหลวงหลายคนที่เข้าไปถวายการตรวจภายในจวนขุนพลพิทักษ์รัฐ ก็ถูกท่านขับไล่กลับมาหมด
นับตั้งแต่แม่ทัพใหญ่เซียวเดินไม่สะดวก นิสัยก็ยิ่งดื้อรั้นขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ตัวเขาผู้เป็นจักรพรรดิยังจนปัญญา
ไม่คิดว่าวันนี้ท่านจะมาเข้าเฝ้า!
พระองค์ทอดพระเนตรแม่ทัพใหญ่เซียวเบื้องล่าง แล้วตรัสด้วยความยินดี "แม่ทัพเซียว เหตุใดวันนี้เจ้าได้มา..."
เมื่อพระสุรเสียงของจักรพรรดิแห่งต้าหนิงแผ่วลง เหล่าขุนนางในพระที่นั่งต่างตกตะลึง พากันเงยหน้าขึ้นมองเบื้องหน้า
ไม่มีใครคาดคิดว่าแม่ทัพใหญ่เซียวที่ป่วยหมกตัวอยู่กับที่นอนมานาน จะมาเข้าเฝ้ากะทันหัน
นี่เป็นการเข้าเฝ้าครั้งแรกในรอบหลายปีของท่าน ขุนนางหนุ่มบางคนยังเพิ่งได้เห็นยอดแม่ทัพแห่งตำนานของต้าหนิงเป็นครั้งแรก
แม่ทัพใหญ่เซียวค่อย ๆ ก้าวออกมา คำนับต่อบัลลังก์มังกร "ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันเมื่อวานได้กลอนมาบทหนึ่ง พออ่านจบก็รู้สึกว่า ถึงตนจะแก่แล้ว หากแต่ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง หากต้องนอนรอความตายอยู่กับบ้าน ก็ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน..."