โรงงิ้วฉางเล่อ
บนเวทีงิ้ว
เปาบุ้นจิ้นผู้เที่ยงธรรมไม่เห็นแก่หน้ายกศาลขึ้น และตะโกนเสียงดังว่า "เปิดฉวย"
หวังเฉาและหม่า ฮั่นจับเฉินชื่อเหม่ยผู้ทอดทิ้งภรรยาและลูกมาไว้ใต้ฉวย จางหลงและจ้าวหู่ปิดฉวยจำลองลงอย่างกะทันหัน
สีแดงหนึ่งถังถูกเทลงใต้เวทีงิ้ว
"ดี!"
"ฆ่าได้ดี!"
"คนที่ใจร้ายและเนรคุณแบบนี้ สมควรถูกฉวยหัวหมา!"
"งิ้วเรื่องนี้ดี เหมือนกับการโต้วาทีหน้าท้องพระโรง ยังดีที่ตอนนี้ยังไม่ไป!"
หลายคนที่ดูไปแล้วเข้าไปในเรื่อง เห็นเฉินชื่อเหม่ยถูกฉวย คนชั่วได้รับการลงโทษ หัวใจโล่งอก สบายใจราวกับดื่มน้ำบ่อเย็นในฤดูร้อน อบอุ่นตั้งแต่หัวจรดเท้า
แม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาใกล้ๆ ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่นี่ ก็หยุดเดินโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องไปทางนี้ แววตาสงสัย
ดูท่า โรงงิ้วฉางเล่อจะจัดงิ้วดีๆ อีกเรื่องแล้ว?
งิ้วเก่าๆ ของโรงงิ้วอื่น พวกเขาดูเบื่อแล้ว สองวันนี้มีเวลา ต้องมาดู...
ตอนนี้ หญิงสาวคนหนึ่งถือฆ้องทองแดงออกมา พูดด้วยรอยยิ้ม "ท่านผู้ชมทุกท่าน ถ้ารู้สึกว่างิ้วเรื่องนี้พอใช้ได้ ก็ให้รางวัลเหรียญทองแดงหน่อยเถอะ!"
ตามกฎแล้ว การฟังงิ้วไม่ต้องเสียเงิน
ถ้าฟังแล้วไม่พอใจ ก็ออกไปได้ตลอดเวลา
แต่ถ้าอยู่ฟังจนจบ แล้วรู้สึกว่าดี ก็ต้องให้รางวัล เหรียญหนึ่งก็ดี สิบเหรียญก็ดี ล้วนเป็นการยอมรับและสนับสนุนคณะงิ้ว
ถ้าดูฟรีตั้งแต่ต้นจนจบ ทำลายกฎการดูงิ้ว จะถูกมองว่าดูถูก