เฉินฉางอานมองชิงซวง ลูบจมูกตัวเองแล้วพูดว่า "ที่นี่ข้ามีเพียงเตียงเดียว เจ้ามาพักที่นี่...คงไม่สะดวกกระมัง?"
ชิงซวงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "บุตรหลานยุทธภพย่อมไม่ยึดติดกับเรื่องเล็กน้อยนัก อย่างไรเสียข้าก็นอนพื้นได้ คนฝึกวิทยายุทธ์อย่างเราเคยชินกับการนอนกับพื้นแล้ว ข้าไม่รังเกียจหรอก"
"เจ้านอนพื้น" เฉินฉางอานมุมปากกระตุก "เจ้าเป็นแขก อีกทั้งยังเป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพเจิ้นหย่วน หากปล่อยให้เจ้านอนพื้น ใครรู้เข้าตาเฒ่าเจ้า คงไม่รื้อเรือนของข้าทิ้งหรอกหรือ?"
ชิงซวงโบกมืออีกครั้ง "ไม่เป็นไร ข้าไม่บอกเขาเอง"
เฉินฉางอานมองนาง สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างจนใจ "อย่างนั้นเจ้านอนเตียง ข้านอนพื้นเอง..."
อย่างไรเสียชิงซวงยังต้องสอนวิชาตระกูลเซียวให้เขา และนางเก่งกาจเพียงใดก็ยังเป็นสตรี เฉินฉางอานยังทำใจให้ตนเองนอนเตียงแล้วปล่อยให้นางนอนพื้นไม่ลง
"กู๋...กู๋..."
ในเรือนที่เงียบสงัด จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
ชิงซวงหน้านางแดงเรื่อ "ข้า...ข้าหิวแล้ว..."
เฉินฉางอานมิได้พูดอันใด เดินตรงเข้าไปในครัวโดยไม่หันกลับมา
ชิงซวงยืนพิงประตูครัว มองด้วยแววตาอยากกิน
ไม่นานนัก ชามบะหมี่น้ำใสเรียบง่ายก็ถูกวางบนโต๊ะ ชิงซวงรับชามมา ก้มหน้ากินอย่างไม่สนใจโลก ไม่นานก็กินบะหมี่หมดเกลี้ยง แม้แต่น้ำซุปก็ยังดื่มจนหมด
หลังกินอิ่ม นางวางชามเปล่าลงบนโต๊ะ เรอออกมาหนึ่งครั้ง แล้วเอนกายพิงเก้าอี้หินด้วยความพอใจ