โรงงิ้วฉางเล่อ
หลังฉาก
ที่เรียกว่าหลังฉากของโรงงิ้ว ก็คือเพิงที่สร้างจากผ้าใบเก่าๆ หลายแผ่น มีเสาไม้สี่ต้นที่บิดเบี้ยวค้ำยัน ด้านบนคลุมด้วยผ้าน้ำมันที่ปะซ่อมหลายชั้น
เวลาอากาศดีก็พอจะบังแดดได้บ้าง แต่พอถึงฤดูฝนน้ำก็รั่วลงมาเกือบทุกจุด ต้องเอาถังน้ำต่างๆ มารอง
เจ้าของคณะงิ้วนามสกุลหลิว อายุห้าสิบกว่า ผมบางร่วง ใต้คางมีหนวดเคราเส้นน้อย
เวลานี้เจ้าคณะหลิวนั่งอยู่บนม้านั่งยาวขาขาดข้างหนึ่งด้านหลังฉาก ข้างหน้ามีฆ้องทองแดงใส่เหรียญทองแดงที่ผู้ชมให้รางวัลไว้
เขานับสองรอบแล้วเทเหรียญทองแดงทั้งหมดลงในถุงผ้าขาดๆ
รายได้วันนี้ไม่ถือว่าแย่ ละครเรื่องโต้วาทีหน้าท้องพระโรงเป็นที่นิยมมาก มีคนยินดีให้รางวัลมากมาย
แต่เจ้าคณะหลิวรู้ดีว่าชาวบ้านชอบดูของแปลกใหม่ ดูเรื่องหนึ่งสามสี่รอบก็เบื่อ ไม่ว่าละครจะโด่งดังแค่ไหน ร้องต่อเนื่องสามเดือนก็ไม่มีคนฟังแล้ว
พอถึงเวลานั้นไม่มีคนมาดู คณะงิ้วก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม หาเงินได้ไม่กี่สิบคูเปอร์ต่อวัน ไม่พอแม้แต่ค่าน้ำข้าว
นักแสดงงิ้วหลายคนด้านหลังกำลังลบเครื่องสำอาง ชายหนุ่มคนหนึ่งถอดชุดละคร เงยหน้าถามว่า "เจ้าคณะ พรุ่งนี้ยังเล่นโต้วาทีหน้าท้องพระโรงอีกไหม?"
เจ้าคณะหลิวพยักหน้า "เล่น ชาวบ้านชอบดูเรื่องนี้ เย็นนี้ข้าจะคิดอีกที พรุ่งนี้เพิ่มอีกตอน เอาบทของคุณชายเฉินใส่เข้าไปด้วย จะได้ดึงดูดผู้ชมเก่าๆ ..."