จวนสกุลเฉิน
เรือนรอง
อาหารกลางวันบนโต๊ะตั้งอยู่นานครึ่งชั่วยามแล้ว กับแปดอย่างกับข้าวหนึ่งถ้วยแกง แต่ตะเกียบของฮูหยินจ้าวและบุตรชาย กลับวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบบนตะเกียบชั้นวาง ไม่มีผู้ใดแตะต้อง
วันนี้ตอนเที่ยง เฉินเหวินหย่วนไม่ได้กลับบ้าน มีเพียงฮูหยินจ้าวและบุตรชายใช้โต๊ะอาหารด้วยกันสองคน
เฉินฉางเซวียนนั่งอยู่ที่ตำแหน่งล่าง แอบชำเลืองมองมารดาที่ตำแหน่งบน แม้ท้องจะหิวจนส่งเสียงร้องดังก็ไม่กล้าหยิบตะเกียบขึ้นมา
ฮูหยินจ้าวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าแข็งทื่อ ดวงตาทั้งสองข้างเหม่อลอยมองไปข้างหน้า ราวกับถูกคนดึงวิญญาณออกจากร่าง
ผ้าเช็ดหน้าไหมชั้นดีในมือ ถูกนางบิดขยำจนยับเยินไปแล้ว
ริมฝีปากของนางเผยอเล็กน้อย แต่ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้
เฉินฝูยืนก้มหลังอยู่ที่ประตู รายงานข่าวเกี่ยวกับเฉินฉางอานที่นางได้ยินมาจากข้างนอกอย่างละเอียดไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว
ฮูหยินจ้าวนิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน เมื่อเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ: "เจ้าว่า ตอนที่ทำให้ทูตแคว้นเยียนพ่ายแพ้ ผู้อยู่เบื้องหลังเซียวชิงซวง ก็คือเฉินฉางอานหรือ?"
เฉินฝูก้มหน้าตอบด้วยความระมัดระวัง: "ทูลฮูหยิน เรื่องจริงแท้แน่นอน ข่าวจากวังเมื่อเช้านี้ คุณหนูชิงซวงยอมรับต่อหน้าที่ประชุมในเวลาเข้าเฝ้า ว่ากลอนคู่ทั้งหมดนั้นเฉินฉางอานเป็นผู้ตอบ "เต่าแม้อายุยืน" ก็เป็นฝีมือการเขียนของเขา ฝ่าบาททรงต้องการจะเลื่อนขั้นเฉินฉางอานเข้าสถาบันหานหลินโดยตรง แต่นายท่านคัดค้านต่อหน้าที่ประชุม สุดท้ายฝ่าบาทจึงเปลี่ยนพระทัย ให้เขาเข้าร่วมการสอบรอบจังหวัดโดยตรง หากเขาสอบได้จินซื่อ ก็จะเลื่อนขั้นเขาเข้าสถาบันหานหลินทันที..."
ฮูหยินจ้าวอดทนไม่ไหวอีกต่อไป ตบผ้าเช็ดหน้าลงบนโต๊ะเสียงดัง "ปัง!" พลางลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว กัดฟันพูดว่า: "ลูกนอกคอกนั่น... ที่แท้ก็เป็นเขา เป็นเขาได้อย่างไรกัน!"