หลังเลิกประชุมเช้า เหล่าขุนนางต่างทยอยกันเดินออกจากพระที่นั่ง
ขุนนางหลายคนเมื่อเดินผ่านเฉินเหวินหย่วน ต่างก็ยิ้มพร้อมประสานมือแสดงความยินดี
"ขอแสดงความยินดีกับท่านเฉินด้วย!"
"ตระกูลเฉินช่างได้เด็กหนุ่มผู้เลอเลิศมาเชียว"
"ท่านเฉินและคุณชายเฉินต่อไปจะได้ร่วมราชการในราชสำนัก พวกเรารอชมอยู่แน่นอน..."
"ท่านเฉินมีคุณธรรมอันสูงส่ง รู้จักคิดเพื่อราชสำนัก มองภาพใหญ่ แม้แต่โอกาสที่คุณชายจะเข้ารับราชการในสถาบันหานหลินก็ยอมสละ ทรงเป็นแบบอย่างที่พวกเราควรเอาอย่างจริงๆ!"
...
ฟังเสียงแสดงความยินดีของฝูงชน เฉินเหวินหย่วนกลับรู้สึกขมขื่นในใจไม่น้อย
แต่เขาทำได้เพียงประสานมือแสดงความเกรงใจ ตอบรับอย่างสุภาพเรียบร้อย
เมื่อชิงซวงเดินผ่านเขาไป ใบหน้าบึ้งตึง พร้อมส่งเสียง "ฮึ" อย่างหนักแน่น แล้วก้าวยาวมุ่งหน้าไปทางถนนหนานเจีย
ครู่นาทีต่อมา ภายในลานหลังของร้านชิงซวงฟาง
ชิงซวงเอามือท้าวเอว มองเฉินฉางอานและองค์หญิงเจาเยวี่ย พูดด้วยความโกรธ "เดิมทีฝ่าบาททรงตอบตกลงแล้ว ว่าจะให้เฉินฉางอานเข้าสถาบันหานหลินโดยตรง ไม่มีใครคัดค้าน กลับกลายเป็นว่าเฉินเหวินหย่วนออกมาขวางในยามนั้น อ้างว่าผิดธรรมเนียมปฏิบัติ จะทำให้เหล่านักศึกษาทั่วแผ่นดินผิดหวัง..."
เฉินฉางอานยิ้มบางๆ แล้วพูด "ที่เขาพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง"
ชิงซวงตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยความหงุดหงิด "เขาทำเพื่อไม่ให้เจ้าดีอยู่แล้ว เจ้ายังพูดแทนเขาอีก!"
เฉินฉางอานส่ายหน้า เขาไม่ได้พูดแทนเฉินเหวินหย่วน
ถึงแม้จุดประสงค์ของเฉินเหวินหย่วนจะไม่บริสุทธิ์ แต่เหตุผลของเขานั้นสมเหตุสมผล