อีแท็กฮอนไม่ใช่คนที่แพ้แล้วขุ่นมัว ตรงกันข้าม หลังออกกำลังกายจนเหงื่อท่วมตัว ความแออัดในใจก็ระบายไปได้ไม่น้อย สารแห่งความสุขที่เกิดจากการขยับร่างกายเริ่มออกฤทธิ์ คิ้วและแววตาที่เย็นชาค่อย ๆ คลายลง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของเขาเปลี่ยนจากหม่นหมองเป็นแจ่มใส
หญิงสาวหยิบผันเช็ดตัวออกมาจากกระเป๋าเช็ดเหงื่อให้ตัวเอง เมื่อเห็นอีแท็กฮอนก็เปียกเหงื่อฉ่ำไปทั้งตัว จึงก้มลงค้นหาในกระเป๋าอยู่ครู่ แล้วยื่นผ้าเช็ดตัวผืนใหม่มาให้ แขนเรียวขาวบอบบางนั้นสะดุดตายิ่ง กำไลบัลกากรีที่สวมอยู่ยิ่งเน้นความอ่อนหวานของข้อมือเธอ “คุณเหงื่อออกเยอะจัง นี่ค่ะ เช็ดเถอะค่ะ”
อีแท็กฮอนไม่รับ หญิงสาวยิ้ม คิดว่าเขารังเกียจว่าผ้าเช็ดตัวนี้เป็นของมือสอง “ไม่ต้องกังวลนะคะ ผืนนี้ใหม่ค่ะ ฉันยังไม่เคยใช้เลย”
ได้ยินดังนั้น เขาจึงได้สติ ไม่พูดอะไรรับผ้าเช็ดตัวมาซับขมับ ไม่รู้มาจากไหน กลิ่นหอมอ่อนโยนลอยเข้าจมูก อีแท็กฮอนแอบดมเบา ๆ ท่ามกลางการบังหน้าของผ้าเช็ดตัว
เขามองคนตรงหน้า หญิงสาวที่สวมหมวกคลุมหัวมาตลอดในที่สุดก็ถอดหมวกแก๊ปออก เธอตั้งใจเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ใบหน้าที่งดงามประณีตจึงเผยออกมา
ใบหน้าไม่มีร่องรอยการแต่งหน้า คิ้วเข้มดำโดยไม่ต้องเขียน ริมฝีปากแดงชาดโดยไม่ต้องทา ดวงตาสีฟ้าอ่อน ดูท่าคงเป็นลูกครึ่ง ต้นซากุระและแสงแดดข้างหลังเธอพอดีเป๊ะ เงาต้นไม้ที่ส่องประปรายลงบนใบหน้าเธอ ความงามที่ทรงพลังพุ่งเข้าปะทะ ใบหน้าที่ดูไม่น่าจะเป็นของจริงทำให้เผลอรู้สึกเหมือนเหม่อลอยไปชั่วขณะ
สายลวนฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน พัดกลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงมาเกลื่อนรอบกายทั้งสอง อีแท็กฮอนขมิบตาลงชั่วขณะ “ชื่ออะไรหรือ”
หญิงสาวดูท่าจะแปลกใจ “คุณไม่รู้จักฉันเหรอคะ”
ถ้าเป็นคนอื่น อีแท็กฮอนอาจเอ่ยประชดออกไปแล้ว แต่เขาเพียงขมวดคิ้ว “หรือว่าก่อนหน้านี้คุณเคยเห็นฉันมาก่อน?”
บุคลิกของเธอไม่ธรรมดา มองออกว่าเชื้อสายก็ไม่ใช่ธรรมดา ถ้าเคยเจอกันในงานเลี้ยงของกลุ่มอาทิตย์อุทัยช่วงก่อนก็เป็นได้ แต่ตามตรรกะแล้ว คนระดับความงามขนาดนี้ ถ้าอีแท็กฮอนเคยเห็น ย่อมไม่มีทางไม่ประทับใจ
หญิงสาวยิ้มพร้อมความเกรงใจ โบกมือ “ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ ฉันเห็นคุณเล่นเทนนิสเก่งมาก ก็นึกว่าคุณจะติดตามการแข่งขันเทนนิส” เธอยื่นมือขวาออกมาอย่างเป็นมิตร พร้อมแนะนำตัว “ฉันเป็นนักเทนนิสที่เข้าร่วมรายการชิงชนะเลิศปีนี้ ฉันชื่อซอจีแอค่ะ”
อีแท็กฮอนก้มตามองมือของเธอชั่วครู่ แล้วเอื้อมมือไปจับเบา ๆ พร้อมอธิบายอย่างอึดอัดนิด ๆ “ผมเล่นเทนนิสเป็นแค่งานอดิเรก ไม่ค่อยได้ดูการแข็งขัน”
แม้เขาไม่ได้ติดตามการแข่งขัน แต่ก็เคยได้ยินว่าปีนี้รายการชิงชนะเลิศจัดที่สนามกีฬาในโซล เกาหลี พ่อกับแม่เคยพูดถึงเรื่องสนับสนุนที่โต๊ะอาหาร ว่าจะเอาโฆษณาของกลุ่มอาทิตย์อุทัยไปติดบนสังเวียนการแข่งขัน ให้ผู้ชมทั่วโลกได้เห็น เพิ่มการมองเห็นของกลุ่มบริษัท
ซอจีแอมีลักยิ้มตื้น ๆ ใบหน้าเย็นฉบัดกลับยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “คุณเล่นเทนนิสเก่งมากเลยนะคะ ดูไม่ออกเลยว่าเป็นนักกีฬาสมัครเล่น”
ใบหน้าของอีแท็กฮอนร้อนวูบไร้เหตุผล เขาคลายมือที่จับเธอออก นิ้วชี้กับนิ้วโป้งถูไถกันเบา ๆ “ขอบคุณครับ ผมชื่ออีแท็กฮอน”
ซอจีแอเอียงคอมองเขา แล้วชี้ไปทางโรงแรม “ฉันพักอยู่ที่นี่ช่วงนี้ คุณก็อยู่ที่นี่เหมือนกันเหรอคะ”
อีแท็กฮอนมาที่สนามเทนนิสนี้อย่างมาม้างบ้างก็จริง บ้านเขาอยู่ย่านฮันนัมดงในโซล แต่เมื่อโดนซอจีแอถาม เขากลับโกหกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “ผมก็อยู่ที่นี่” พักไปหนึ่งจังหวะ เขาพูดต่อ “ถ้าช่วงนี้คุณต้องซ้อมเทนนิส เราซ้อมด้วยกันก็ได้นะ”
ตามตรรกะแล้ว นักกีฬามืออาชีพอย่างซอจีแอไม่ได้ขาดโค้ชหรือคู่ซ้อม เขาเองยังรู้สึกว่าคำที่เพิ่งพูดออกไปมันโง่เขลา ระหว่างที่กำลังเสียใจ ซอจีแอกลับใคร่ครวญอยู่ครู่ แล้วรับคำอย่างสบาย ๆ “สไตล์การเล่นของคุณต่างจากคนที่ฉันเคยเล่นด้วยมาก ถ้าคุณว่าง อีกไม่กี่วันนี้เรามาซ้อมด้วยกันนะคะ”
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เคสสีชมพูนุ่มของมันยังแขวนเครื่องประดับผลึกแก้วแขวนอยู่ เล็บของซอจีแอไม่ได้ทาสี เป็นสีเลือดธรรมชาติ เธอยื่นโทรศัพท์มาให้ “ติดต่อกันไว้นะคะ”
เธอเปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่มีแววเขินอายให้เห็นเลย อีแท็กฮอนรับมาโดยไม่ลังเล แล้วพิมพ์เบอร์โทรของตัวเองลงไปอย่างรวดเร็ว
การที่ต้องเอียงเข้าใกล้กันเลี่ยงไม่ได้ เขารู้สึกว่าจังหวะการหายใจของตัวเองช้าลงอย่างแปลก ๆ แต่ก็ในที่สุดก็รู้แหล่งที่มาของกลิ่นหอมเมื่อครู่ แท้จริงแล้วมันคือกลิ่นกายของซอจีแอ
ซอจีแอก้มมองเวลาบนโทรศัพท์แวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างเกรงใจ “แหนะะ... จะเป็นเวลาเท่านี้แล้ว ฉันต้องกลับก่อนแล้วล่ะค่ะ”
อีแท็กฮอนคืนโทรศัพท์ให้ เธอรับไปแล้วหันหลังเดินไปไม่กี่ก้าว เผลอนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมาโบกมือให้เขา “ผ้าเช็ดตัวไม่ต้องเอามาคืนก็ได้นะคะ วันนี้ขอบคุณค่ะ บายบาย”
เลียนแบบท่าทางของซอจีแอ อีแท็กฮอนก็โบกมือตอบไปเช่นกัน
ผู้ช่วยคนสนิทที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ นานเดินเข้ามา เลือดที่จมูกของเขาแห้งคาหน้า ดูพิลึกน่าขำ เขาเอ่ยอย่างเอาใจกับอีแท็กฮอนที่ก้มหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “คุณหนูครับ ให้ผมจัดห้องไว้ห้องหนึ่งเพื่ออาบน้ำก่อนเลยไหมครับ”
“อืม…” อีแท็กฮอนตอบรับอย่างล่องลอย แล้วถามขึ้นราวกับเผลอ ๆ “เมื่อกี้นายว่าเธออยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว?”
เพราะซอจีแอเกือบทุกวันจะจองสนามเทนนิสล่วงหน้า ใบหน้าสวยงามจับใจ บรรดาพนักงานโรงแรมเคยแซวกันอยู่หลายครั้ง ดังนั้นผู้ช่วยคนสนิทจึงจำเธอได้ดี “ราวหนึ่งเดือนแล้วครับ”
ดูท่าวันนี้ที่เจอกันคงเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ
เหงื่อค่อย ๆ แห้งลง เริ่มรู้สึกเหนียวเหนอะหนะ อีแท็กฮอนขมวดคิ้ว “ไปเตรียมได้แล้ว อีกอย่าง ส่งคนไปเอาชุดเปลี่ยนที่ฮันนัมดงมาให้ผมด้วย
“ครับ คุณหนู”
แม้จะเป็นแค่การอาบน้ำ แต่อีแท็กฮอนเป็นคนจุกจิก มาตรฐานสูง ผู้ช่วยคนสนิทจึงไม่กล้าลดคุณภาพให้ เขาจัดห้องชุดประธานาธิบดีให้ ลิฟต์ขึ้นตรงชั้นบนสุดโดยรูดบัตร น้ำในอ่างอาบน้ำถูกจัดการให้เปิดไว้ก่อนแล้ว อุณหภูมิกำลังดี ถาดผลไม้ที่หั่นเรียบร้อยและไวน์แดงก็วางไว้ข้าง ๆ เผื่ออีแท็กฮอนต้องการ
อีแท็กฮอนเปิดประตูห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าออก ฉายร่างกายที่มีร่องรอยการฝึกซ้อม เขาก้าวเข้าไปแล้วจมตัวลงก้นอ่าง
ความเหนื่อยล้าเดิมถูกกวาดออกไปจนหมดสิ้น เขาเบื่อ ๆ หยิบรีโมตเปิดโทรทัศน์ตรงหน้า เผอิญเป็นภาพการถ่ายทอดย้อนหลังรอบกลุ่มของรายการชิงชนะเลิศเทนนิส ใบหน้าอันน่าทึ่งของซอจีแอยังคงแสดงออกอย่างสมบูรณ์แบบบนจอ ผู้ประกาศเป็นชายเกาหลีสองคน ถ้อยคำการประกาศแม้จะพยายามรักษาความเป็นกลางและเป็นธรรมไว้ แต่ท่าทีก็ยังเอนเอียงไปทางซอจีแอเล็กน้อย
แต่ซอจีแอฝีมือระดับแนวหน้า ไม่ได้ทำให้ผู้ชมผิดหวัง ทุกครั้งที่เธอได้คะแนน ผู้ชมทั้งสนามต่างดีใจอย่างมาก บวกกับข้อได้เปรียบในบ้าน คู่แข่งจึงกดดันทางจิตใจหนักมาก ลูกสุดท้ายไม่สามารถรับได้ กรรมการเป่านกหวีด ประกาศผลการแข็งขัน
คะแนน 2 ต่อ 0 เป็นชัยชนะแบบขี่เป็ดตอกจนราบ
เธอในสังเวียนเปี่ยมด้วยพลังและเฉียบคม ดึงดูดใจอย่างเหลือเกิน
นึกดูแล้ว เมื่อครู่ซอจีแอเล่นกับเขาคงเก็บฝีมือไว้ ไม่ได้ใช้ความสามารถจริง ๆ ของตัวเอง แต่ก็เข้าใจได้ การเล่นกับคนไม่ใช่มืออาชีพไม่จำเป็นต้องจริงจังขนาดนั้น จริงจังเกินไปกลับดูเป็นคนจริงจังเรื่องเล็กน้อย ซอจีแอน่าจะมองออกว่าอารมณ์เขาแย่ จึงตั้งใจปล่อยลูกให้เขา…
อีแท็กฮอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาข้อมูลของเธอ