ในห้องหนังสือส่วนตัว อีแท็กมยองกับอีแจมินคุยกันอยู่นาน ส่วนอีกฟากหนึ่ง อีแท็กฮอนพลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาฉีดน้ำหอมที่ซอจีแอปรุงให้ก่อนนอนทุกคืน พอไม่ได้ฉีดกลับรู้สึกไม่คุ้นเคย แต่ถ้าฉีดก็เหมือนกับว่าเขายอมเธอไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น
แต่เมื่อเทียบกับความทรมานจากการนอนไม่หลับแล้ว การยอมก้มหัวให้สักหน่อยก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อย่างไรเสีย ต่อให้ใช้จริงก็ไม่มีใครรู้ อีแท็กฮอนเปิดผ้าห่มที่คลุมศีรษะออก เผยให้เห็นผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาลุกจากเตียง ดึงชุดนอนผ้าไหมที่สวมอยู่ ก่อนจะสบถเสียงต่ำอย่างหงุดหงิด
เขาฉีดน้ำหอมลงบนเตียงอย่างลวก ๆ กลิ่นซีดาร์กับใบส้มขมฟุ้งกระจายไปทั่ว อีแท็กฮอนมุดหัวลงในผ้าห่ม ก่อนนอนเขายังคิดว่าตัวเองคงคิดมากไปเอง น้ำหอมคงไม่เกี่ยวหรอก แต่ไม่ทันไรเขาก็หลับไป
“แท็กฮอน?”
อีแท็กฮอนลืมตาขึ้น ก็เห็นซอจีแอมองเขาด้วยความเป็นห่วง ไม่ได้เห็นหน้าเธอมานาน พอได้ยินเสียงของเธอในความพร่าเลือน ลมหายใจของเขาก็สะดุด “จีแอ?”
เหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาเรียกเธอแบบนี้ แต่ก็เหมือนเคยเรียกเธอแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว ไม่มีความรู้สึกแปลกแยกเลย
อีแท็กฮอนลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะพบว่าตัวเองนอนอยู่บนทุ่งหญ้าราบเรียบ รอบด้านเต็มไปด้วยดอกคอสมอสที่บานสะพรั่ง สายลมพัดผ่านจนผืนหญ้าไหวเป็นระลอก ซอจีแอสวมเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาว สวมหมวกฟาง แสงแดดลอดผ่านปีกหมวกตกกระทบบนใบหน้า เผยให้เห็นริ้วรอยบนผิวอย่างชัดเจน เธอยิ้มบาง ๆ “เหนื่อยมากเหรอ?”