เสียงของหลิงเอ๋อร์เผยความเกียจคร้านเล็กน้อย ดูเหมือนนางจะได้ "ชมการต่อสู้" เมื่อคืนด้วยเช่นกัน: "นายท่าน กายเทพมารทรงอำนาจแต่เดิมคือกายอันสูงส่งที่หลอมรวมพลังเทพมารยุคโบราณ ทุกการเปลี่ยนแปลงคือการหล่อหลอมร่างกายครั้งใหม่โดยสมบูรณ์"
"ยิ่งไปช่วงท้าย การเพิ่มพูนยิ่งน่าสะพรึง เมื่อท่านฝึกจนถึงความสมบูรณ์ของขั้นแรก ต่อให้ไม่ใช้วิชายุทธ์และพลังปราณใดๆ แค่พึ่งพากายเนื้อก็สามารถบดขยี้ทุกคนในอาณาเขตตะวันออกนี้ได้แล้ว"
ฉู่เฟิงทำเสียงเอร็ดอร่อย พอใจกับคำตอบนี้มากทีเดียว
ในเวลานี้ เย่หงหลวนในอกของเขาขยับตัว
นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือใบหน้าของฉู่เฟิงที่โน้มเข้ามาใกล้มาก และดวงตาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองนางอยู่
ใบหน้าของเย่หงหลวนแดงขึ้นจากลำคอถึงใบหูในทันที
ภาพเมื่อคืนนี้—ฉากเหล่านั้นที่บางครั้งนางก็ไม่เคยจินตนาการมาก่อน น่าอับอายจนอยากหาที่ดินผืนหนึ่งแทรกตัวลงไป หลั่งไหลเข้ามาในความคิดอย่างล้นหลาม
"เจ้า..." นางกัดริมฝีปาก เสียงเบาราวกับยุงร้อง "เจ้าดูอะไรอยู่"
ฉู่เฟิงหัวเราะคิกคักอย่างเจ้าเล่ห์ โน้มตัวไปจูบที่ริมฝีปากนางเบาๆ: "ดูภรรยาข้า ภรรยาเมื่อคืนช่าง—"
"หุบปาก!"
เย่หงหลวนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวทันที
ฉู่เฟิงเห็นดังนั้น ยิ้มชั่วร้ายแล้วยื่นมือไปดึงผ้าห่ม: "มาๆ ช่วงเช้าจิตใจดี เรามาทำอีกครั้ง—"
จากใต้ผ้าห่มมีเสียงคำรามที่อู้อี้ เกือบจะร้องไห้ออกมา: "ไม่ไหวแล้ว! ถ้าเจ้าจะมาอีก ข้าตายแน่!"
ฉู่เฟิงหัวเราะเสียงดัง
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังมาจากนอกประตู
"ท่านซื่อจื่อ ท่านหญิง ฟ้าสว่างแล้ว ซวงเอ๋อร์มาปรนนิบัติท่านทั้งสองอาบน้ำแต่งตัว"
เสียงใสของซวงเอ๋อร์ลอดเข้ามาทางช่องประตู
ฉู่เฟิงเก็บรอยยิ้ม นั่งตัวตรง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย: "เข้ามาเถอะ"
ประตูผลักออก ซวงเอ๋อร์ถืออ่างทองแดงและผ้าเช็ดหน้าเดินเข้ามา ดวงตาทั้งสองข้างมีสติรู้ตัวไม่มองไปที่เตียงมากนัก เพียงแต่ก้มหน้า ปลายหูกลับแดงถึงขั้นหยดเลือด