ชั่วพริบตา อำนาจกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่โหดร้ายไร้เทียมทาน ประดุจฟ้าถล่ม รุนแรงกดลงมา!
ซากปรักหักพังของจวนโหวพิทักษ์แดนเหนือทั้งหมด จมลงไปอีกหลายนิ้วภายใต้อำนาจกดดันนี้!
ฉู่เฟิงเงยหน้าขวับ เห็นเพียงกลางอากาศ ที่ไหนไม่รู้ มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้น
ชายร่างกำยำล่ำสันผิดปกติ ผิวสีทองแดงเปลือยท่อนบน เต็มไปด้วยลวดลายปีศาจสีดำอันน่ากลัว กล้ามเนื้อทุกมัดประหนึ่งหล่อด้วยเหล็กกล้า เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังระเบิด
เขาลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น กลิ่นอายความดุร้ายอันบริสุทธิ์ ราวกับเกิดมาเพื่อการฆ่าฟัน ทำให้ทุกคนในที่นั้นรู้สึกหายใจไม่ออก
"ม... ปรมาจารย์มาร!" นางเยาจีเห็นผู้มาเยือน ร้องออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก
จากนั้นนางมองฉู่เฟิงแล้วรีบร้อง "นายท่าน เขาคือหนึ่งในเทพารักษ์คุ้มกันสี่คนแห่งนิกายเทียมาร ปรมาจารย์มาร!"
ปรมาจารย์มารดวงตาที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ จับจ้องไปที่เยาจี เสียงเย็นชาราวกับลมหนาวที่พัดจากนรกเก้าชั้น
"เยาจี เจ้ากล้าหาญนัก"
"กล้าทรยศนิกายเทียมาร เจ้า สมควรตาย!"
สิ้นเสียง เขาก็ขยับ
ไม่มีท่วงท่าอันใด หลอกลวง เพียงกำหมัดชกออกมาอย่างเรียบง่าย!
ตูม!
อากาศ แผดเสียงระเบิดอันทนไม่ไหว!
กำปั้นยักษ์ที่รวมตัวจากพลังมารบริสุทธิ์ ประดุจอุกกาบาตสีดำ ฉีกผ่าอวกาศ พุ่งเข้าหาหัวของเยาจี กระหน่ำลงมาอย่างรุนแรง!
ฟ่าเซียงขั้นแปด!
เยาจีหน้าซีดเผือด ภายใต้การล็อกของหมัดนี้ นางขยับแม้แต่น้อยก็ไม่ได้ ทำได้เพียงมองดูความตายมาถึงต่อหน้าต่อตา
"กรี๊ด——!"
ในชั่วขณะคับขันนั้น เสียงนกอินทรีร้องแหลมสูง ก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้า!
ร่างสีม่วงมหึมาผุดขึ้นจากลานหลังจวนโหว นั่นคือนกอินทรีสายฟ้าปีกสีม่วง!