ทวนนัดนั้นมิได้มีอะไรวิจิตรบรรจงแม้แต่น้อย
ปราศจากเสียงมังกรคำราม ปราศจากแสงเรืองรองพลุ่งพล่าน แม้แต่แรงสั่นสะเทือนของอาณาบริเวณก็เบากว่าก่อนหน้านี้มากนัก
แต่กระนั้น เมื่อมีดกระดูกในมือของชายชราชุดเทาเข้าปะทะกับปลายทวน เพียงชั่วพริบตา ก็เริ่มกลายเป็นเถ้าธุลีไล้ไปทีละนิ้วจากคมมีด
มิใช่แตกร้าว... หากแต่คือการดับสูญ
ราวกับถูกพลังบางอย่างที่อยู่เหนือระดับสสาร ลบเลือนการดำรงอยู่จากรากเหง้า
"ไม่—"
ชายชราชุดเทาถอยหนีสุดชีวิต ทิ้งมีดหัก มือทั้งสองประสานเป็นอาถรรพ์ อัดแน่นพลังเพลิงทั้งชีวิตอัดเป็นโล่แสงสีเทาบังอยู่เบื้องหน้า
ปลายทวนแทงทะลุโล่แสง
เสียง "จิ้ว" แผ่วเบาอย่างยิ่ง
โล่แสงถูกแทงทะลุ ราวกับเข็มเหล็กร้อนแดงเสียบลงในเต้าหู้ มิได้มีอุปสรรคใดๆ ขวางกั้น
ปลายทวนแทงเข้าที่อกซ้ายของชายชราทะลุออกทางด้านหลัง
ชายชราชะงักคอลงมองทวนยาวสลักลายมังกรที่เสียบกลางกาย ปากขยับจะเอ่ยสิ่งใด แต่กลับพ่นเลือดดำออกมาก้อนหนึ่ง
"เจ้า... เจตจำนงทวนของเจ้า... ถึงขั้น..."
เขายังพูดไม่ทันจบ ฉู่เทียนหลงก็กระชากทวนยาวออกมาอย่างแรง
ร่างของชายชราชุดเทาร่วงหล่นจากเบื้องสูง กระแทกกับถนนใหญ่หน้าจวนโหว ฟุ้งฝุ่นตลบไปทั่ว
เขามิได้สิ้นใจในทันที พลังชีวิตแห่งขอบเขตทงเซวียนมิได้เปราะบางถึงเพียงนั้น แต่ว่าเจตจำนงทวนที่ทำลายทุกสิ่งได้แผ่ซ่านไปทั่วเครื่องในทั้งห้าแล้ว กำลังกัดกินชีวิตของเขาทีละน้อย