ยาหมอเซียนน้อยหัวเราะคิกคัก เผยเขี้ยวเล็กๆ สองข้าง "ใช่แล้ว ข้านี่แหละ"
ฉู่เฟิงตะลึงไปชั่วขณะ
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการแพทย์แห่งอาณาเขตตะวันออก? ผู้แข็งแกร่งที่สุดในรอบพันปี?
ก่อนหน้านี้เขาคิดเพียงว่านังหนูคนนี้เป็นเพียงหญิงสาวที่วิชาแพทย์เก่งกาจ ไม่คิดว่าที่มาของนางจะยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้
ฉู่ชิงเกอพยักหน้าเล็กน้อย แล้วถามด้วยความสงสัย "เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่เมืองหลวง?"
ยาหมอเซียนน้อยเอียงคอ นิ้วมือนับไปมา "เดิมทีรับคำร้องขอของศิษย์น้องเล็กให้มารักษาองค์ชายสาม พอมาถึงก็พบว่า..."
ใบนางย่นยู่
"คนผู้นั้นแขนขาถูกตัดจนหมด แม้แต่อวัยวะภายในก็บาดเจ็บหลายแห่ง จะรักษาก็ได้ แต่นางถามเขาว่าบาดเจ็บได้อย่างไร เขากลับโมโหใส่ข้า ยังให้แม่นางอัปลักษณ์ของเขาขับไล่ข้าอีก"
ยาหมอเซียนน้อยเท้าเอว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"ข้าเดินทางมาไกลเพื่อรักษาเขา กลับรังเกียจว่าข้าอายุน้อยจะรักษาไม่ได้? เชอะ! ทำให้ข้าเสียเที่ยว!"
สีหน้าฉู่เฟิงเริ่มประหลาด
แขนขาองค์ชายสามถูกตัด... นั่นฝีมือเขามิใช่หรือ?
ใบหน้าฉู่เฟิงกระตุกเล็กน้อย ไอแห้งๆ สองครั้ง แล้วเบือนสายตาหนี
เวลานั้นเขาสั่งให้ชิงเหนี่ยวนำหลิวหยูหยานที่สลบไสลเข้าไปจัดวาง ส่วนฉู่ชิงเกอกับฉู่ชิ่งชางต่างสังเกตเห็นหญิงแปลกหน้าคนนี้
ท่านเฒ่าหรี่ตามอง "หญิงนี่เป็นใคร?"
"นายหญิงหอหยานอวี้ หลิวหยูหยาน" ฉู่เฟิงเกาหัว "ตอนนี้ถือว่า... เป็นคนของข้า"
ภายในที่แห่งนั้นเงียบสงัดไปชั่วขณะ
ฉู่หลิงหยานเป็นคนแรกที่รู้สึกตัว เดินเข้ามาหาฉู่เฟิง ใช้ข้อศอกกระแทกเขาแรงๆ หนึ่งที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"น้องชาย เจ้ากล้าดีจริงๆ เพิ่งแต่งงานได้ไม่กี่วันก็พาหญิงอื่นเข้าบ้าน? ไม่กลัวภรรยาฆาตกรของเจ้าจะรู้แล้วกลับมาลงโทษเจ้า?"
สีหน้าฉู่เฟิงกระตุก ไม่อยากตอบคำถามนี้
ฉู่ชิ่งชางกลับขบขัน หัวเราะคิกคักพร้อมกับคาบไปป์ดิน