จวนโหวพิทักษ์แดนเหนือ ห้องอาหาร
ตอนฉู่เฟิงผลักประตูเข้ามา เกือบคิดว่าตัวเองเดินผิดที่
บนโต๊ะยาวมีกับข้าวสิบกว่าเมนู เกินครึ่งเกลี้ยงไปแล้ว
ยาหมอเซียนน้อยนั่งยองๆ อยู่บนเก้าอี้ มือซ้ายกำน่องไก่ มือขวาคีบหมูสามชั้น เคี้ยวแก้มตุ่ยเหมือนกระรอก น้ำมันไหลย้อยลงมาจากมุมปาก หยดลงบนชายกระโปรงสีเขียวอ่อน แต่หล่อนไม่แม้แต่จะเช็ด
"เจ้าไม่ได้กินข้าวมากี่วันแล้ว?" มุมปากฉู่เฟิงกระตุก
ยาหมอเซียนน้อยพูดตะกุกตะกัก "เดินทางน่ะสิ... ไม่ได้กินอิ่ม... ไปถึงวังของพวกเจ้า พวกนั้นไม่แม้แต่จะเตรียมอาหารให้ข้า! ข้าอุตส่าห์เดินทางไกลมาเพื่อรักษาให้ลูกชายของพวกเขา ถึงกับไม่มีแม้แต่โจ๊กสักชาม โมโหชะมัด!"
นางกลืนเนื้อน่องไก่ชิ้นสุดท้ายลงคอ แล้วตบกระดูกวางลงบนโต๊ะอย่างไม่พอใจ
ฉู่เฟิงนั่งลงตรงข้ามนาง รินชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย แล้วพูดช้าๆ "โชคดีที่เจ้าไม่ได้ลงมือช่วยหมอนั่น"
"หืม?" ยาหมอเซียนน้อยเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปื้อนน้ำมันเป็นมันวาว
"บาดแผลของเขา ข้าทำเอง"
หมูสามชั้นในปากยาหมอเซียนน้อยแทบพ่นออกมา
นางเบิกตากว้าง มองฉู่เฟิงขึ้นลงราวกับกำลังดูสัตว์ประหลาด "เจ้ากล้าแตะต้องแม้แต่ลูกชายฮ่องเต้?"
"แค่ลูกชายฮ่องเต้คนหนึ่งเท่านั้น" ฉู่เฟิงยกถ้วยชาขึ้น เป่าไอน้ำ "รอให้ข้าแข็งแกร่งพอ ฮ่องเต้ของต้าเฉียนนี่ก็ต้องเปลี่ยนคนนั่ง"