"ตัดแล้วส่งไปที่จวนสกุลเหยียน"
ฉู่เฟิงพูดตรงไปตรงมา: "บอกแก่คนแก่คนนั้น ให้เขานำศิลาวิญญาณหนึ่งแสนก้อนมาที่ต้าเฉียนเพื่อไถ่ตัวด้วยตนเอง หากกล้าส่งคนอื่นมาอีก ครั้งหน้าสิ่งที่ส่งกลับไปก็คือหัวของหลานชายเขา"
เจียงเฟิ่งเกออ้าปากเล็กน้อย
"เมื่อคนแก่คนนั้นมาถึงต้าเฉียน จับตัวไว้ แล้วค่อยกวาดล้างพวกพ้องของเขาทิ้งให้หมด ไม่จบเรื่องหรือ?"
ฉู่เฟิงพูดจบก็ตบมือ ท่าทางเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา
สีหน้าของเจียงเฟิ่งเกอเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นครุ่นคิด แล้วจึงค่อย ๆ ส่ายหน้า:
"เหยียนซงผู้นี้มีจิตใจลึกซึ้ง คุมอำนาจในต้าหลี่มาหลายสิบปี ถึงมาถึงตำแหน่งทุกวันนี้ได้ มิได้พึ่งพาเพียงเลือดเนื้ออันร้อนแรง เจ้าคิดให้เขายอมเสี่ยงชีวิตมาที่ต้าเฉียน แต่คงไม่ใช่เรื่องง่าย"
ฉู่เฟิงเลิกคิ้ว: "เขาทอดทิ้งหลานชายแท้ ๆ ไม่เอาแล้วหรือ?"
"หากเขายอมทิ้งชีวิตหลานชายจริงเล่า?" เจียงเฟิ่งเกอย้อนถาม "เหยียนซงผู้นี้ เวลาโหดร้ายแม้แต่ตนเองก็ยังกล้าทำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลานชายคนหนึ่ง"
ฉู่เฟิงลูบคาง คิดอยู่สองวินาที
"ถ้าเช่นนั้นก็ยิ่งง่าย"
เขาเผยรอยยิ้ม
"เขาไม่มา? ข้าก็จะนำคนบุกไป ล้างตระกูลเหยียนให้สิ้นซาก"
เจียงเฟิ่งเกอถูกคำพูดนี้ทำให้ชะงัก
นางเตรียมบทวิเคราะห์ การคาดเดา กลยุทธ์การต่อสู้ไว้มากมาย ทว่าแนวคิดของอีกฝ่ายกลับเป็น: เจ้ามา ข้าก็จับ เจ้าไม่มา ข้าก็บุกไปฆ่า
เรียบง่ายและรุนแรงถึงขีดสุด
แต่ทว่าด้วยกำลังของสกุลฉู่ในเวลานี้ แผนการอันโหดร้ายนี้กลับอาจเป็นไปได้จริง
"ตกลง" เจียงเฟิ่งเกอไม่ถือสาอีกต่อไป "ก็ตามที่เจ้าว่า แต่ไม่ว่าเหยียนซงจะมาหรือไม่ ข้าจำเป็นต้องรีบกลับต้าหลี่ไปวางแผนการรับมือ พวกที่เอนเอียงตามลมในราชสำนัก ต้องดึงดูดมาบ้างล่วงหน้า มิฉะนั้นเมื่อเหยียนซงล้ม สถานการณ์ในราชสำนักจะยิ่งวุ่นวายจนควบคุมไม่ได้"
ฉู่เฟิงพยักหน้า หันไปทางเสวียนอี
"จัดกำลังทหารเกราะดำสองร้อยนาย คุ้มกันนางกลับประเทศ เมื่อถึงต้าหลี่แล้วอย่าเปิดเผยตัว หลบซ่อนอยู่ที่นั่น รอคำสั่งข้า"
"รับทราบ" เสวียนอีคุกเข่าข้างหนึ่งลงรับคำอย่างว่องไว