ในจวนองค์ชายสาม เสียงร้องโหยหวนดังไม่ขาดจากห้องนอนใหญ่
เจ้าเทิงนอนอยู่บนเตียงงดงาม ครึ่งท่อนล่างถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนา เลือดยังคงซึมออกมาไม่หยุด เขานัยน์ตาแดงก่ำ ราวกับคนเสียสติ คว้ายาข้างมือทุ่มลงพื้นอย่างรุนแรง
"ข้าจะให้มันตาย! ข้าจะให้มันตายทั้งเป็น!" เจ้าเทิงด่าทอด้วยเสียงแหบแห้ง
ข้างเตียง นางสุยหวงเฟย มารดาของเจ้าเทิง ร่ำไห้ราวกับดอกไม้ต้องฝน สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
นางหันไปมองหลินชางไห่ เจ้าสำนักชิงหยุนที่ยืนอยู่ข้างกาย กัดฟันพูดว่า "ท่านพ่อ ท่านต้องแก้แค้นให้เทิงเอ๋อร์! ตระกูลเย่รังแกคนเกินไป กล้าทำร้ายเทิงเอ๋อร์จนถึงเพียงนี้!"
หลินชางไห่สีหน้าเคร่งเครียด พูดปลอบด้วยน้ำเสียงมืดมน "เย่หงหลวนกล้าทำร้ายหลานข้า ข้าจะให้มันชดใช้ด้วยเลือด! ส่วนอาการบาดเจ็บของเทิงเอ๋อร์ ข้าได้ส่งคนไปที่ตำหนักร้อยหญ้าแล้ว จ่ายเงินก้อนโตขอให้พวกเขาออกโรง ตำหนักร้อยหญ้ามียาลับที่ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนได้ ต้องรักษาเทิงเอ๋อร์ให้หายแน่นอน"
ทันใดนั้น องครักษ์คนหนึ่งวิ่งเข้ามาในห้องด้วยท่าทางปากสั่น รายงานตะกุกตะกัก "ฝ่าบาท! ฝ่าบาทหญิง! ไม่ดีแล้ว! ท่านอ๋องน้อยผู้รักษาเมืองทางเหนือ... ฉู่เฟิงถือดาบบุกเข้ามาแล้ว!"
เจ้าเทิงได้ยินดังนั้น โกรธแทบสลบ
หลินชางไห่โกรธจนหัวเราะ "บังอาจ! ไอ้ขี้แพ้เพียงเท่านี้ ยังกล้ามาก่อกวนที่จวนองค์ชายสาม? ข้าจะดูซิว่า มันมีกี่หัว!"
ในสวนของจวน แขนขาที่ขาดกระจายเกลื่อนพื้น
ฉู่เฟิงถือกระบี่สังหารเทพ เหยียบเลือดที่ท่วมพื้นเดินหน้าอย่างมั่นคง องครักษ์ที่วิ่งเข้ามาขวางทาง ยังไม่ทันแตะต้องชายเสื้อของเขา ก็ถูกป้าดาวฟาดฟันจนสิ้นชีพราวกับใบไม้ร่วง