"ฝ่าบาทเสด็จ——!"
เสียงประกาศนั้น ดุจน้ำเย็นฉ่ำ ดับไฟสงครามที่กำลังโหมกระหน่ำในสนามลงในพริบตา
สีหน้าของประมุขตระกูลสวีเปลี่ยนไป ๆ มา ๆ แต่สุดท้ายก็จำใจระงับพลังอำนาจไว้ เพียงแต่สายตาที่มองไปยังฉู่เฟิงนั้น เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น
ทุกคนในสนามประลอง ไม่ว่าเป็นสามัญชนหรือชนชั้นสูง ต่างลุกขึ้นยืน คำนับด้วยความเคารพ
"ต้อนรับฝ่าบาท!"
เสียงกึกก้องดั่งภูเขาถล่มทะเลซัด สะเทือนเลือนล้ำขึ้นสู่ฟากฟ้า
ท่ามกลางสายตาของมหาชน จักรพรรดิเฉียนจ้าวหยวน สวมฉลองพระองค์มังกรเก้าช่อง ใบหน้าเคร่งขรึม ภายใต้การคุ้มกันของเหล่าองค์ชายและเสนาบดี ค่อย ๆ ก้าวขึ้นสู่แท่นประธานซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของสนามประลอง
สายตาของฉู่เฟิงกวาดผ่าน ด้านหลังของจ้าวหยวน เขาเห็นอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาไป๋เจี้ยนโจว รวมถึงองค์ชายรองเจ้ายวี่ องค์ชายสามเจ้าเทิง และองค์ชายห้าเจ้ากั้น
นอกจากนี้ ยังมีองค์ชายอีกสองพระองค์
องค์หนึ่งรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าแข็งแกร่ง เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายความแกร่งกล้า แม้จะยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าองค์ชาย แต่กลับแตกต่างจากความสุขสำราญรอบข้างอย่างสิ้นเชิง น่าจะเป็นองค์ชายใหญ่เจ้าจ้าน ผู้ที่ตระกูลฝ่ายมารดาตกต่ำ มักฝึกฝนอยู่ในกองทัพ ไม่ค่อยมีตัวตน
อีกองค์หนึ่งสวมชุดนักปราชญ์ ถือพัด หยิบยิ้มอย่างอ่อนโยน ท่าทางสง่างาม ดุจสุภาพบุรุษผู้รอบรู้ ผู้นี้คือองค์ชายสี่เจ้าเหวิน ว่ากันว่าเป็นศิษย์โดยตรงของเจ้าสำนักแห่งสำนักศึกษาจี้เซี่ย ใหญ่ที่สุดแห่งต้าเฉียน มีชื่อเสียงโด่งดังในหมู่บัณฑิต