สนามประลองหน้าพระลานหลวง คือสถานที่ที่ราชวงศ์ต้าเฉียนสร้างขึ้นเพื่อจัดงานมหกรรมใหญ่โตโดยเฉพาะ กินอาณาเขตถึงพันหมู่ รองรับผู้คนได้หลายหมื่น
ยามนี้ ภายในสนามประลองแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เสียงอึกทึกครึกโครม ธงสดปลิวไสว
ชาวบ้านและนักยุทธ์จากทั่วเมืองหลวง ต่างเบียดเสียดกันแน่นขนัดบนอัฒจันทร์ ทุกคนยืดคอแหงนมอง รอคอยชมงานประลองยุทธ์อันยิ่งใหญ่ซึ่งมีขึ้นเพียงครั้งในหลายปีนี้
ใจกลางสนามประลอง มีแท่นประลองยักษ์สิบแท่นหล่อจากเหล็กกล้าอายุหมื่นปีตั้งตระหง่าน ทุกแท่นสลักลายแปรธาตุอันลี้ลับ กลิ่นอายโบราณและหนักอึ้งแผ่ออกมา
ฉู่เฟิงและพวกพ้องมาถึงก็ถูกบ่าวรับใช้เชิญไปยังเขตชมการต่อสู้สำหรับชนชั้นสูงโดยเฉพาะ จุดนี้มองเห็นทัศนียภาพทั่วสนามประลองอย่างแจ่มชัด
พวกเขาเพิ่งนั่งลง ก็มีเสียงอึกทึกดังมาจากไม่ไกล
กั๋วกงปกป้องชาติ เย่เทียนสยง พาเย่หงหลวนและเย่เฮ่ามาถึงที่หมาย
เย่เฮ่าเห็นฉู่เฟิงก็ตรงเข้าไปหา บาดแผลบนใบหน้านั้นหายดีแล้วเจ็ดแปดส่วน สายตาซับซ้อนจ้องมองฉู่เฟิง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้ม "เมื่อวันนั้น ขอบใจ แต่อย่าคิดว่าข้าจะรู้สึกสำนึกบุญคุณ เจอเจ้าในสนามประลอง ข้าไม่มีทางไว้มือ!"
เจ้าหมอนี่ ปากแข็งเสียจริง
ฉู่เฟิงขี้เกียจสนใจเขา สายตาข้ามตัวเขาไปหยุดอยู่ที่เงาร่างสีแดงนั้น
เย่หงหลวนวันนี้ยังคงสวมชุดรบสีแดงเพลิง เน้นสรีระอ่อนช้อยงดงามจนสุดลูกหูลูกตา ใบหน้าหงามเย็นเยียบดั่งภูเขาน้ำแข็ง ไม่อาจอ่านอารมณ์ใดได้
"ท่านภรรยา ท่านจะเข้าร่วมหรือไม่?" ฉู่เฟิงเอ่ยถามพลางยิ้มอย่างอารมณ์ดี