บูม!!!
หมัดสีทองอร่ามประจัญหน้ากับฝ่ามือแห้งผากดั่งกรงเล็บปีศาจ ภายใต้สายตานับหมื่นคู่ ปะทะกันอย่างดุเดือด!
คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายดั่งระลอกคลื่น พื้นดินของสนามสู้สัตว์ทั้งสนามสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
ถอย! ถอย! ถอย!
ฉู่เฟิงร่างสั่นเทิ้ม ถอยหลังไปสิบกว่าก้าว ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนแผ่นหินแข็งแกร่ง เขารู้สึกได้ว่าแขนทั้งข้างเลือดลมปั่นป่วน พลังเย็นยะเยือกสายหนึ่งพุ่งทะลุผ่านหมัดเข้าไปในร่างกาย ทำลายล้างอย่างบ้าคลั่ง
"น่าสนใจพอตัว" ฉู่เฟิงสลัดแขนที่ชา ยิ้มเผยให้เห็นฟันขาว ดวงตาเปี่ยมไปด้วยจิตสู้ที่ร้อนแรงยิ่งขึ้น
อีกฝ่ายคือชายชรา แม้จะถอยเพียงสามก้าว แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เขาเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นห้าของขอบเขตปฐมกำเนิดตัวจริง!
ฝ่ามือนี้ ต่อให้เป็นเหล็กกล้าบริสุทธิ์ ก็ควรถูกบดเป็นผง!
แต่เจ้าหนุ่มขั้นทะลวงชีพจรขั้นหนึ่งตรงหน้า กลับรับไว้ได้? แค่เลือดลมปั่นป่วน?
นี่มันร่างกายสัตว์ประหลาดอะไรกัน?!
"หาความตาย!"
ชิงเหนี่ยวที่ยืนนิ่งมาตลอด ดวงตาวาบวูบด้วยประกายเย็นเยียบ กระบี่อ่อนในมือส่งเสียงก้องดั่งมังกรคำราม เตรียมจะชักออกจากฝัก
"ถอยไป" ฉู่เฟิงไม่หันกลับมา เสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยคำสั่งที่ไม่ให้ขัดขืน "เขา เป็นของข้า"
ชิงเหนี่ยวชะงัก มองดูแผ่นหลังของฉู่เฟิงที่ไม่ถึงกับใหญ่โตนัก แต่ราวกับสามารถค้ำจุนฟ้าดินได้ สุดท้ายก็เก็บกระบี่และถอยกลับไป
"เจ้าหนุ่มอวดดี! ข้าจะบดกระดูกเจ้าทิ้งให้แหลกเป็นผุยผงวันนี้!"
ชายชราสกุลหยางถูกท่าทีเยาะเย้ยของฉู่เฟิงยั่วโทสะจนสุดขีด เขาส่งเสียงคำรามแหลมสูง พลังปราณปฐมกำเนิดระเบิดออกมาโดยไม่มีการปกปิด ร่างกายกลายเป็นเงารางๆ พุ่งเข้าเล่นงานอีกครั้ง