จวนองค์หญิงใหญ่
เจ้าเม่ยเอ๋อร์เอนกายพิงเบาะผ้าแพรอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วหยิบจ้ององุ่นสีม่วงใสเม็ดหนึ่งขึ้นมา สดับฟังรายงานลับจากลูกน้อง ดวงตาพีชที่ชวนให้หลงใหลนั้นกลับยิ่งทอประกายยิ้มเยาะ
"เชอะๆ วันนี้เมืองหลวงช่างครึกครื้นเสียจริงๆ"
นางโยนองุ่นเข้าปาก ริมฝีปากแดงสดขยับเปิดเปล่งเสียงแฝงความตื่นเต้นของการเป็นคนชอบมุงดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่
"ไป เปลี่ยนชุด ข้าก็จะไปร่วมมุงดูเรื่องสนุกด้วย สักแก้วสุราวิวาห์"
...
จวนองค์ชายสี่
เจ้าเหวินสวมชุดนักปราชญ์ กำลังนั่งจิบชาอยู่กับชายหนุ่มอีกคนที่แต่งกายคล้ายกัน ท่าทางสง่างามเกินผู้คน
"ศิษย์พี่ซือถู ใต้เท้ามีธุระอันใดถึงได้ว่างมาหาข้าได้เล่า?" เจ้าเหวินวางถ้วยชาลง รอยยิ้มบนใบหน้าพอเหมาะพอเจาะ
ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าศิษย์พี่ซือถูผู้นั้น ก็คือศิษย์ผู้มีตำแหน่งสูงสุดแห่งสำนักศึกษาจี้เซี่ยในขณะนี้ ชื่อซือถูฉางเฟิง ยิ่งไปกว่านั้นอาจารย์ของเขายังเป็นปรมาจารย์ใหญ่แห่งสำนักศึกษา ผู้ทรงคุณธรรมและเป็นที่เคารพนับถืออย่างสูง นามว่าอาจารย์จูเก้อ
"เพิ่งออกจากการปิดด่าน ว่างอยู่ จึงมาหาน้องศิษย์พูดคุยละ^วนความหลัง" น้ำเสียงของซือถูฉางเฟิงอ่อนโยน อบอุ่นราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ
"ศิษย์พี่มาถูกเวลาแล้ว" เจ้าเหวินหัวเราะ "วันนี้เป็นวันมงคลของท่านซื่อจื่อฉู่เฟิงแห่งจวนโหวพิทักษ์แดนเหนือ ที่จะเข้าพิธีแต่งงานกับจอมมารหญิงเย่หงหลวนแห่งจวนกั๋วกงปกป้องชาติ นับเป็นงานยิ่งใหญ่ที่เมืองหลวงไม่เคยเห็นมานานนับสิบปี ว่าเช่นไร พวกเราไปร่วมแสดงความยินดี สักแก้วสุราวิวาห์ด้วยกันดีหรือไม่?"