"ผู้หญิงของข้า เจ้ากล้าดียังไงก็แตะต้อง?!"
เสียงนี้ไม่ดังนัก แต่กลับราวกับสายฟ้าฟาดจากฟ้าทั้งเก้า ระเบิดก้องอยู่ในห้วงดวงวิญญาณของทุกคน!
เจตนาฆ่าที่ซ่อนอยู่ในนั้น เย็นเยียบจนถึงกระดูก ราวกับจะแช่แข็งวิญญาณของคนให้แหลกสลายเป็นผุยผง
ภายในภายนอกเขาตงหวง สนามรบที่อึกทึกครึกโครม ในชั่วพริบตานี้ กลับตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าพิศวง
สายตาของทุกคน ต่างพากันมองไปยังต้นทางของเสียงนั้นโดยไม่รู้ตัว
เพียงเห็น ณ ขอบฟ้าอันไกลโพ้น จุดดำจุดหนึ่ง กำลังขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะจินตนาการ!
ความเร็วนั้น เร็วเสียจนฉีกอากาศขาด ทิ้งคลื่นพลังสีขาวเป็นทางยาวไว้เบื้องหลัง ราวกับหอกศึกของเทพเจ้าที่เฉือนฟ้าดิน!
มือของมู่ไป๋ยวี่ที่กำลังจะแตะลำคอของตงหวงจิ้ง ชะงักงันไปครู่หนึ่งกลางอากาศ
เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตารูปปีกนกที่งดงามประหลาดนั้น ฉายแววความไม่พอใจวาบหนึ่ง
ใครกัน กล้ามารบกวนอารมณ์ของเขา?
แต่ทว่า ในช่วงเวลาหยุดชะงักเพียงเสี้ยววินาทีนั้น จุดดำนั้นก็ข้ามระยะหลายสิบจั้ง ปรากฏตัวตรงหน้าเขาโดยพลัน!
ผู้มาเยือน ผู้นั้นคือฉู่เฟิง!
เขาไม่ได้ให้โอกาสใครได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย!
ไม่มีท่วงท่าสวยงาม ไม่มีพลังปราณอันเจิดจ้า
มีเพียงหมัดที่กำแน่น หมัดธรรมดา ๆ ที่ไม่มีอะไรพิเศษ
เรียบง่าย ตรงไปตรงมา และทรงอำนาจ ปาหน้าไปทางใบหน้าที่งดงามจนทำให้ผู้หญิงอิจฉาของมู่ไป๋ยวี่อย่างแรง!
"หาที่ตาย!"
รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของมู่ไป๋ยวี่หายไปในที่สุด ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอันมืดหม่น