ชั่วขณะนั้น ทั้งงานเงียบกริบ
แม้เข็มตกก็ยังได้ยิน
ทุกคนต่างตะลึงงัน สมองว่างเปล่า
บ้าไปแล้ว! ฉู่เฟิงบ้าไปแล้วแน่! เขากล้าตีหลานชายแท้ๆ ของอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา!
ไป๋ปู้ฝานเอามือกุมใบหน้าที่แสบร้อน ทั้งคนมึนงง ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเคยได้รับความอัปยศเช่นนี้ที่ไหนกัน?
หลังความตะลึงเพียงชั่วครู่ ก็เป็นความโกรธแค้นที่พลุ่งพล่าน!
"เจ้า! รน! หาที่ตาย!" ไป๋ปู้ฝานใบหน้าบิดเบี้ยว บ้าคลั่งราวกับปีศาจคำราม "ฆ่ามัน! สับมันให้เป็นเศษเนื้อ!"
เบื้องหลังเขา ชายวัยกลางคนผู้มีพลังเงียบขรึมแววตาวาบเย็น ก้าวออกมาหนึ่งก้าว มือแห้งผากกร้าวราวกรงเล็บเหยี่ยวพุ่งเข้าหาคอของฉู่เฟิง!
นักสู้ขั้นครึ่งก้าวเซียนเซียง!
แต่ทว่า มือของเขายังไม่ทันแตะต้องฉู่เฟิง
แสงกระบี่สีครามสายหนึ่ง ดุจดาวตกที่ร่วงลงมาจากฟ้าชั้นเก้า วาบผ่านไปชั่วพริบตา
ฉึก!
การเคลื่อนไหวของชายคนนั้นหยุดชะงักลงทันที กลางหน้าผากมีรูเลือดเล็กๆ หนึ่งรู เขามองอย่างไม่อยากเชื่อชิงเหนี่ยวที่ปรากฏกายอยู่ข้างหน้าฉู่เฟิงโดยไม่รู้ตัวเมื่อใด ร่างกายทรุดลงกับพื้นเสียงดัง
ฆ่าฉับพลัน!
เสียงคำรามของไป๋ปู้ฝานติดอยู่ในลำคอ เขามองศพบนพื้นด้วยความหวาดกลัว ขนทั้งร่างชูชัน
ขณะนั้นเอง เสียงปรบมือกังวานดังมาจากหน้าประตู
"ฮ่าๆ ช่างครึกครื้นจริงๆ กลางดึกดื่น ฉู่ซื่อจื่ออารมณ์ร้ายไม่น้อย"
ทุกคนหันไปตามเสียง เห็นชายหนุ่มชุดคลุมลายมังกร ใบหน้ายิ้มแย้ม ภายใต้การคุ้มกันขององครักษ์และขันทีจำนวนหนึ่ง ค่อยๆ เดินเข้ามา
ผู้ที่มา คือ องค์ชายห้า เจ้ากั้น!
"คารวะองค์ชายห้า!"
ในห้องโถง ทุกคนล้มลงกราบเป็นพรืด