เย่หงหลวนยกมือขึ้น
มือนั้น ขาวผ่อง เรียวนิ้ว ข้อนิ้วชัดเจน ดูราวกับไม่แตะต้องกลิ่นอายทางโลก ยิ่งเหมือนมือที่ใช้ดีดพิณ วาดภาพ
แต่เพียงมือนั้นยกขึ้นชั่วขณะ กระแสเจ็ดกลืนไร้รูปลักษณ์เย็นเยียบ ก็ล็อกตัวทุกคนในที่นั้นไว้
"แคว่ย——"
เสียงกังวานแผ่วเบา ดั่งเสียงมังกรคำราม เสือครวญ
กระบี่โบราณยาวที่เอวของนาง ในที่สุดก็ถูกชักออกจากฝัก
แสงกระบี่สีเลือดสายหนึ่ง พลันสว่างจ้าขึ้นบนถนนสายใหญ่ สวยสง่าอนาถ ผิดธรรมดา เร็วจนสุดขีด!
ทหารองครักษ์จวนกว่าร้อยนายที่ตั้งแถวอยู่ ต่างมีท่าทีคุกคามถึงที่สุด กระทั่งไม่มีเวลาตอบสนองด้วยซ้ำ พวกเขาเพียงเห็นแสงแดงวาบผ่านหน้า จากนั้น พลังมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานได้ก็กระแทกเข้าที่อกของพวกเขา
ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!
เสียงกระแทกอู้อี้ดังเป็นชุด
ทหารเกราะหนักกว่าร้อยนาย ดั่งใบไม้ร่วงที่ถูกลมพายุพัดกระจัดกระจาย ปลิวกระเด็นไปด้านหลังพร้อมกัน ล้มลงกับพื้นอย่างน่าอับอาย เลือดสดพุ่งออกจากปาก ง้าวยาวในมือร่วงหล่นเกลื่อนกลาด ไม่มีใครลุกขึ้นได้อีก
กระบี่เดียว เพียงกระบี่เดียว
ทหารชั้นยอดกว่าหนึ่งร้อยนาย พ่ายแพ้ยับเยินสิ้นเชิง!
บนถนนสายใหญ่ เงียบสงัดดั่งความตาย
ราษฎรและนักบู๊ที่มุงดูอยู่ทั้งหมด ราวกับถูกสะกดกาย นิ่งงันมองร่างชุดแดงที่ถือกระบี่ยืนอยู่ ลำคอแห้งผาก หัวใจเต้นระส่ำ
นี่คือ......จอมมารหญิงอันดับหนึ่งแห่งต้าเฉียนงั้นหรือ?
พลังระดับนี้ น่าตกตะลึงยิ่งนัก!
สายตาของเย่หงหลวน มิได้หยุดอยู่บนทหารที่ล้มลงแม้แต่เสี้ยววินาที ดวงตารูปปีกนกที่ไร้ซึ่งชีวิตของนาง กลับมาจับจ้องที่เซี่ยหยวนอีกครั้ง