"ข้า คือผู้ที่จะมาเอาชีวิตพวกเจ้า!"
เมื่อเสียงนั้นจบลง ฉู่เฟิงสูบพลังปราณอันน้อยนิดในกาย ส่งเข้าไปในตราเก้าจังหวัดสุดกำลัง!
"จงกด!"
เสียงตะคอกเย็นชา
บนตราเก้าจังหวัด มังกรทองห้าเล็บที่รวมร่างเป็นจริงคำรามออกมาอีกครั้ง ทว่าในครั้งนี้ เป้าหมายของมัน กลับกลายเป็นอดีตผู้เป็นนายของมันเอง!
"ไม่—!"
ในดวงตาของเจ้าซานไห่ เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าของล้ำค่าที่ตนปกป้องมาทั้งชีวิต ท้ายที่สุด กลับกลายเป็นเครื่องเร่งความตายของตนเอง
ตูม!
มังกรทองร่วงลงมาโดยไม่เปิดโอกาสให้เจ้าซานไห่ได้ตอบสนอง กดเขาพร้อมกับบรรพบุรุษตระกูลจ้าวสี่คนที่บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว ให้แหลกเป็นธุลี!
บรรพชนผู้ก่อตั้งประเทศรุ่นหนึ่ง ปรมาจารย์ทงเซวียนหลายท่าน ก็จางหายไปกับสายลมเช่นนี้
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ฉู่เฟิงจึงค่อย ๆ หันกลับมา สายตาเย็นชาของเขาทอดข้ามฮองเฮากับอาจารย์ที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ไปจับจ้องที่มู่หรงเทียนพ่อลูกซึ่งหน้าซีดขาว ตัวสั่นเทิ้ม
"ถึงตาพวกเจ้าแล้ว"
มู่หรงเทียนพ่อลูกรู้สึกได้เพียงไอเย็นวาบหนึ่ง ไล้จากหัวจรดเท้า
"เจ้า... เจ้ากล้าดีอย่างไร!" มู่หรงเทียนตะคอกด้วยความแข็งกร้าวแต่ภายในหวาดหวั่น "ข้าคือเจ้าสำนักสาขาอาณาเขตตะวันออกแห่งหอหยานอวี้! หากเจ้าฆ่าข้า หอหยานอวี้ จะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!"
"หอหยานอวี้?" ฉู่เฟิงหัวเราะ "ขออภัย ข้าไม่แยแสเลยสักนิด!"
เขาถือตราเก้าจังหวัดในมือข้างหนึ่ง อีกมือถือกระบี่สังหารเทพ ก้าวเดินไปทางมู่หรงเทียนทีละก้าว ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนหัวใจอีกฝ่าย
มู่หรงเทียน สิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง
เขารู้ดี ว่าวันนี้ ตนเองหนีไม่พ้นชะตากรรมนี้แล้ว
เขามองดูบุตรชายที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอยู่ข้างกาย แววตาวาบไปด้วยความบ้าคลั่งและเด็ดขาด
"โยวเอ๋อร์ หนีไป!"
เขาตะโกนก้อง คว้าตัวมู่หรงโยวไว้ จากนั้นใช้กำลังสุดท้ายที่มี เตะร่างเขาลงไปจากเขาอย่างแรง!