ปัง!
เสียงอู้อี้ดังขึ้นราวกับผลแตงโมแตกกระจาย
หัวของกระบี่หมิง พร้อมด้วยความไม่ยอมและความสงสัยทั้งมวล ถูกฉู่เฟิงเหยียบลงไปในพื้นหินสีเขียวแข็งแกร่ง เลือดและสมองกระเด็นกระจาย
หลังจากทำสิ่งนี้เสร็จ ฉู่เฟิงราวกับเพียงเหยียบมดตัวหนึ่งตาย เขาหันกลับมามองเหล่านักฆ่าที่ตกใจจนแข็งทื่ออยู่ รวมถึงงูพิษ ผู้รับผิดชอบที่หน้าซีดเผือด
"เอาล่ะ ถึงตาพวกเจ้าแล้ว"
ในขณะนั้นเอง ฉู่หลิงหยานก็ขยับตัว
นางไม่แม้แต่จะชักกระบี่ ร่างกายวูบหายไป ทิ้งไว้เพียงเงาสีแดงเพลิง
"อ๊า!"
"ปั่ก!"
เสียงกรีดร้อง เสียงมีดบาดเนื้อ เสียงกระดูกแตกหัก ดังระรัวต่อเนื่อง ประสานเป็นบทเพลงแห่งความตาย
เหล่านักฆ่าแห่งหอโยวหมิง ที่ภายนอกทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนสะพรึงกลัว กลับอ่อนแอราวกับทารกต่อหน้าฉู่หลิงหยาน
นางเคลื่อนผ่านที่ใด ร่างผู้คนปลิวกระเด็น เลือดเนื้อกระจาย
ไม่ถึงสิบลมหายใจ
ทั่วทั้งโถงโรงเตี๊ยม นอกจากสองพี่น้องตระกูลฉู่และงูพิษ ก็ไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจนแทบคลื่นไส้
สีหน้าของงูพิษไม่ใช่แค่ขาวซีดอีกต่อไป เขาสั่นเทาไปทั้งตัวอย่างรุนแรง มองหญิงชุดแดงที่เดินเข้ามาหาทีละก้าว แต่บนร่างกายกลับไม่มีแม้แต่ฝุ่นละออง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ปีศาจ...พวกเจ้าเป็นปีศาจ!" เขาร้องเสียงแหลม
"พูดถูกแล้ว" ฉู่หลิงหยานเดินมาถึงตรงหน้าเขา เอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มสดใสราวดอกไม้ "เสียดาย ไม่มีรางวัล"
"ข้าจะสู้กับเจ้า!"งูพิษถูกต้อนจนมุม ดวงตาแวววาวด้วยความบ้าคลั่งและความเด็ดเดี่ยว
เขาส่งเสียงคำรามอันน่าสยดสยอง กระดูกทั้งร่างส่งเสียงระเบิดดัง "เปรี๊ยะๆ" พลังปราณน่าสะพรึงที่เหนือกว่าขอบเขตปฐมกำเนิดอย่างมาก ปะทุออกมาอย่างกึกก้อง!