ผู้ครองแคว้นทั่วหล้า: ไม่มีค่ายทหารก็จ่ายเงินซื้อเอา

ตอนที่ 16 มหาเจ้าเมือง: ไม่ให้ค่ายทหาร งั้นก็ให้เงินมาเสีย

6 นาที· 1.5K คำ

หลิงจู่พิงเสาไม้เนื้อหยาบข้างประตูป้อมหิน มองภาพผู้คนสารพัดประเภทในกระดานสนทนาสาธารณะด้วยสายตาเย็นชา ทว่าในใจไม่ได้เยาะเย้ยใคร มีเพียงความระแวดระวังที่ทำให้ประสาทตึงเขม็ง

เขาปิดหน้าต่างสนทนา แล้วทอดสายตาไปยังแผงพรสวรรค์ซึ่งส่องแสงวูบวาบ

บรรทัดกฎทองคำปรากฏอยู่อย่างเงียบงัน ส่วนโควตาของวันนี้ก็เปล่งประกายสีทองชวนให้ลุ่มหลง

หลิงจู่ไม่ได้รีบร้อนกดรับ แต่หันไปเปิดกระเป๋าเก็บของ

ตัวเลขสีทองอร่ามเรียงรายเป็นระเบียบ

【ยอดเงินคงเหลือ: 100 เหรียญทอง】

ถ้าเจ้าเมืองคนอื่นได้เห็นเงินก้อนโตขนาดนี้ คงเบิกตาแทบถลนในทันที

นอกจากเงินตราที่ใช้จ่ายได้จริงแล้ว วัสดุก่อสร้างที่กองพะเนินเป็นภูเขาอยู่ในคลังไม้ขนาดใหญ่สองหลังตรงมุมด้านตะวันออกของอาณาเขต ก็มีปริมาณมหาศาลจนน่าตกใจ

เมื่อรวมของที่เก็บอยู่ในมิติระบบของหลิงจู่ด้วย ทั้งแท่งเหล็กดิบและดินเหนียวเหลืองคุณภาพดีก็มีอย่างละหลายพันหน่วย ส่วนไม้กับหินนั้นมีนับหมื่น

เครื่องมืออย่างเสียมเหล็กกับค้อนเหล็กยิ่งมีมากจนใช้ไม่หมด

ส่วนเสบียงอาหารก็ไม่ต้องพูดถึง ไป๋เหยียนกับพวกพาลูกทีมออกล่า จนสัตว์อสูรในรัศมีราว 5 กิโลเมตรหายเกลี้ยงไปหมดแล้ว

หลิงจู่มุ่งตรงไปยังค่ายทหาร

ภายในรังหมาป่ามารแห่งทุ่งร้างระดับ 3 ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เสียงคำรามบ้าคลั่งกรีดอากาศดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง!

แสงสีขาวตรงประตูหินดำกะพริบวาบต่อเนื่อง จำนวนหมาป่ามารแห่งทุ่งร้างที่ลาดตระเวนอยู่ทั่วอาณาเขตทะลุ 200 ตัวอย่างเป็นทางการ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป