แต่โชคดีที่ยังมีค่ายทหารอยู่แห่งหนึ่ง
หลิงจู่มองผลึกขนาดเท่าไข่นกพิราบ
ภายในเปลือกผลึกใสกระจ่าง มีภาพมายาของหมาป่ามารตัวย่อส่วนกำลังแหงนหน้าคำรามถูกผนึกเอาไว้
เขาถอนหายใจ ของแค่นี้ไม่อาจสนองความต้องการของเขาได้เลย
ซานเดรอที่อยู่ข้าง ๆ กลอกตาเล็ก ๆ ของเขาไปมาอยู่สองรอบ
เขาค้าขายเดินทางไปทั่วมาหลายปี จึงมีประสาทสัมผัสเฉียบไวเป็นอย่างยิ่ง
บนใบหน้าของนายทุนหนุ่มผู้นี้ฉายชัดถึงความไม่พอใจ อีกทั้งยังมีความหงุดหงิดของคนที่มีงบประมาณก้อนโตอยู่ในมือแต่กลับใช้จ่ายไม่ได้
ซานเดรอรีบถูมืออ้วนที่สวมแหวนทองวงใหญ่เต็มนิ้ว ใบหน้าทั้งใบยิ้มจนเนื้อแก้มกองพะเนิน
“ท่านลอร์ดผู้ทรงเกียรติ โปรดใจเย็นก่อนขอรับ”
“ค่ายทหารเป็นทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์ที่แข็งแกร่งจริง แต่ท้ายที่สุดก็ยังต้องใช้เวลาค่อย ๆ ฝึกฝนกำลังพล”
“พอดีข้ายังมีสินค้าสำคัญอย่างอื่นอยู่บ้าง ล้วนเป็นนักรบมากประสบการณ์ที่ผ่านสนามรบมาแล้วทั้งสิ้น”
ซานเดรอกดเสียงต่ำลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลึกลับ
“ขอเพียงท่านมีงบประมาณเพียงพอ ก็สามารถระดมกำลังพลที่กวาดล้างทุ่งรกร้างแถบนี้ได้ทันที”
แววตาไร้ชีวิตชีวาของหลิงจู่พลันสว่างวาบ
“ซานเดรอ เจ้าเป็นคนฉลาด เช่นนั้นก็อย่ามัวปิดบังอยู่เลย”
ซานเดรอยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนหันไปโบกมือให้เหล่าผู้คุ้มกันสวมเกราะหนักที่อยู่ด้านหลัง
ผู้คุ้มกันหลายคนรับคำสั่งทันที แล้วเร่งฝีเท้าไปยังเกวียนพื้นเรียบขนาดใหญ่ที่อยู่ท้ายขบวน
เกวียนคันนี้ประกอบขึ้นอย่างหยาบ ๆ จากท่อนซุงดิบ ด้านบนคลุมด้วยผ้าดำผืนหนา
ผู้คุ้มกันจับมุมผ้าดำทั้งสี่ด้าน แล้วกระชากเปิดออกอย่างแรง!