【ช่องแชตประจำเขต (จำนวนปัจจุบัน: 10000/10000)】
“พวกพี่น้อง ฉันปลุกพรสวรรค์ด้านป้องกันขึ้นมาได้ แถมยังสุ่มได้สนามฝึกทหารโล่กำแพงเหล็กระดับทองแดงด้วย!”
“ระดับทองแดงจะไปมีอะไร ดูคอกเลี้ยงอสูรพยัคฆ์ขี่ศึกระดับเงินของฉันสิ นอกจากมนุษย์อสูรหัวเสือแล้ว ยังแถมพาหนะเสือเขี้ยวดาบมาอีกตัว!”
“เชี่ยเอ๊ย ลูกพี่ช่วยรับฉันเป็นลูกน้องที ฉันสุ่มได้ค่ายก็อบลินระดับธรรมดา ไอ้พวกอ่อนปวกเปียกนี่จะต้านคลื่นอสูรที่บุกมาในอีก 7 วันไหวไหมเนี่ย?”
“ค่ายทหารของฉันเป็นเผ่าเอลฟ์นะ พวกนายเดาสิว่าทำไมค่าความภักดีของพวกเธอถึงลดเหลือ 10”
“แน่จริงก็พูดมา!”
“ฮ่า ๆ ๆ ทุกท่านยกย่องกันเกินไปแล้ว ข้าโชคไม่ค่อยดีเท่าไร ก็แค่สุ่มได้ผาบินของมังกรสองขาระดับเงินเท่านั้นเอง”
“จับเป็นลูกพี่ที่เลี้ยงมังกรได้สักตัวที ลูกพี่ขาดของประดับไหมครับ แบบที่ตะโกนเชียร์เก่ง ๆ น่ะ!”
“พี่ชาย อย่าเพิ่งรีบคุกเข่าสิ เมื่อกี้ยังมีลูกพี่ระดับทองคำที่ได้รังมังกรลาวาผ่านมาเลยนะ”
“ระดับทองคำ? แถมยังเป็นมังกรอีก? เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางมีค่ายทหารแบบนั้นแน่!”
“นายแค่กลัวจนปากแข็ง...”
ข้อความในช่องแชตไหลพรืดไม่หยุด ทุกแห่งเต็มไปด้วยคนคุยโวโอ้อวดอย่างฮึกเหิมถึงอนาคต
หลิงจู่ลูบคาง สายตาเลื่อนออกจากชื่อค่ายทหารสุดอลังการเหล่านั้น
ไม่ผิด หลิงจู่คือชื่อของเขา แซ่หลิง ชื่อจู่
ฟังดูเหมือนตัวเอกผู้ถูกสวรรค์ลิขิตในนิยายแนวคนทั้งโลกข้ามมิติแล้วชิงความเป็นใหญ่ในฐานะลอร์ดเลย
แต่ความจริงกลับไม่ค่อยเป็นอย่างที่คิด
หลิงจู่หันไปมองดินแดนของตัวเอง
สายตากวาดผ่านกระท่อมไม้เก่าโทรมไม่กี่หลังกับป้อมปราการเล็ก ๆ ที่ก่อจากหิน ก่อนจะทอดยาวไปถึงม่านแสงรำไรซึ่งอยู่ไกลลิบ
ใหญ่ชะมัด
คนส่วนใหญ่ในช่องแชตบอกว่าดินแดนของตัวเองมีพื้นที่แค่สองสามร้อยตารางเมตร
หลิงจู่กะคร่าว ๆ แล้ว พื้นที่ใต้เท้าซึ่งถูกม่านแสงครอบไว้นี้ อย่างน้อยก็ใหญ่เท่าสนามฟุตบอลสามสี่สนาม
“หรือว่าฉันจะเป็นคนดวงดีจริง ๆ พื้นที่ดินแดนเพิ่มขึ้นร้อยเท่าตั้งแต่เริ่มเลย?”
มุมปากหลิงจู่ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเท้าเอวทั้งสองข้าง ความหวาดหวั่นต่อสถานที่แปลกหน้าที่มีอยู่เมื่อครู่พลันมลายหายไป
เขารีบเปิดหน้าต่างลอร์ด อยากรู้เหลือเกินว่าตัวเองสุ่มได้ค่ายทหารสุดเทพแบบไหน
【ชื่อ: หลิงจู่】
【สถานะ: ลอร์ด】
【ค่ายทหาร: ไม่มี】
【......】
【แจ้งเตือน: เนื่องจากพรสวรรค์ของคุณ คุณจึงไม่สามารถได้รับค่ายทหารเริ่มต้น】
รอยยิ้มของหลิงจู่แข็งค้างทันที
เขาขยี้ตาแรง ๆ แล้วมองใหม่ ตัวอักษร “ไม่มี” โล่ง ๆ นั่นดูราวกับฝ่ามือยักษ์ที่ฟาดฉาดเข้าใส่หน้าเขาเต็มแรง
“นี่เล่นฉันอยู่ใช่ไหม?”
หลิงจู่ชี้นิ้วขึ้นฟ้าสีเทาหม่นแล้วตะโกนด่ากราดทันที
“คนอื่นเริ่มมาก็มังกรยักษ์นั่งทับหน้า แต่นี่แกให้ฉันเอาหัวไปสู้กับสัตว์อสูรตั้งแต่เริ่มเลยหรือไง!”
“ไม่มีค่ายทหาร แล้วอีก 7 วันฉันจะเอาหัวไปต้านคลื่นอสูรหรือไง จะให้กระท่อมผุ ๆ ที่ลมยังลอดพวกนี้ถ่วงเวลาจนสัตว์อสูรตายเองเหรอ!”
อกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง โกรธจนหอบหายใจฟืดฟาด
ลมอ่อน ๆ พัดผ่าน บานพับประตูกระท่อมข้าง ๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไม่หยุด ราวกับกำลังเยาะเย้ยความเดือดดาลไร้ประโยชน์ของเขา
หลิงจู่ถอนหายใจยาว ข่มไฟโทสะลงไปอย่างยากเย็น แล้วหันกลับมามองหน้าต่างอีกครั้ง
ด้านล่างสุดมีตัวอักษรบรรทัดหนึ่งเปล่งแสงทองจาง ๆ
【พรสวรรค์: กฎทองคำ】
【ผล: ทุกวันที่มีบริวารของคุณอยู่ในดินแดน คุณจะได้รับเหรียญทอง 1 เหรียญ】
【หมายเหตุ: ใช้งานได้วันละครั้งในเวลาใดก็ได้ หากหมดวันจะถือว่าสละสิทธิ์】
หลิงจู่ถึงกับชะงักงัน
เขารีบเปิดคลังข้อมูลในตัวระบบ แล้วค้นหาอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราอย่างรวดเร็ว
เหรียญทอง 1 เหรียญ = เหรียญเงิน 100 เหรียญ
เหรียญเงิน 1 เหรียญ = เหรียญทองแดง 100 เหรียญ
คิดแล้วเหรียญทอง 1 เหรียญก็เท่ากับเหรียญทองแดงถึง 10000 เหรียญ!
เมื่อครู่ คนดวงดีที่สุ่มได้ค่ายทหารองครักษ์สิงโตเนตรทองคำระดับทองคำยังบ่นอยู่ในช่องแชตว่า ฆ่าสัตว์อสูรขั้นหนึ่งไปตัวหนึ่ง แต่กลับได้เหรียญทองแดงมาแค่ 4 เหรียญ
ในดินแดนอันเงียบสงัด หลิงจู่กลืนน้ำลายเสียงดังชัดเจน
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังสนั่นขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
【ตรวจพบว่าคุณไม่ได้รับค่ายทหารเริ่มต้น ระบบได้มอบค่าชดเชยให้แล้ว】
【สิ่งของชดเชย: เหรียญทอง ×5, บริวาร ×10 (กำลังเดินทางมา), กระบี่ยาวชำรุด ×1, อาหารเล็กน้อย】
แสงสีขาววาบขึ้นบนพื้นที่ว่างตรงหน้าหลิงจู่
ถุงเสบียงสกปรกสองสามใบกับกระบี่เหล็กเก่าบิ่นจนพรุนเล่มหนึ่งร่วงลงบนกองทราย
สายตาของเขาแทบไม่เหลือบมองกองขยะนั่นแม้แต่น้อย เอาแต่จ้องยอดเงินตรงมุมขวาบนของหน้าต่างอย่างไม่วางตา
【ยอดเงิน: 5 เหรียญทอง】
หลิงจู่ก้มมองมือของตัวเอง มุมปากกดไม่ลงอีกต่อไป รอยยิ้มค่อย ๆ ดูวิปริตขึ้นทุกที
“รอให้บริวาร 10 คนมาถึงก่อน ฉันก็ไม่ต้องทำอะไรสักอย่าง แค่รับเหรียญทองฟรีวันละ 10 เหรียญ รวมกับ 5 เหรียญที่มีตอนนี้ เริ่มต้นก็มี 15 เหรียญทองแล้ว!”
“เชี่ยเอ๊ย เหรียญทองแดงตั้งแสนห้าหมื่นแน่ะ!”
คนอื่นยังต้องเสี่ยงชีวิตสู้กับสัตว์อสูรเพื่อเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญ ส่วนเขาแค่ทิ้งตัวลงนอนในกระท่อมไม้ผุ ๆ ก็เป็นเศรษฐีได้แล้ว
หลิงจู่ก้มลงคว้ากระบี่เหล็กเก่าคร่ำคร่าจากพื้นขึ้นมา แล้วเหวี่ยงส่ง ๆ สองที
“จะเอาอะไรอีกล่ะวะ แค่เอาเงินฟาดมอนสเตอร์ให้ตายก็สิ้นเรื่อง!”
หลิงจู่ยืดหลังตรง ทั่วร่างเปี่ยมด้วยความมั่นใจที่เงินทองมอบให้
เขาถือกระบี่แล้วก้าวฉับ ๆ เดินเตร็ดเตร่ไปยังขอบดินแดน ตั้งใจสำรวจภูมิประเทศรอบ ๆ ก่อน
ในเมื่อกลายเป็นเศรษฐีแล้ว อาณาจักรการค้าในอนาคตก็ต้องวางแผนล่วงหน้าไว้เสียหน่อย
เมื่อเดินมาถึงหน้าม่านแสงโปร่งใสกึ่งหนึ่ง ไม่ไกลออกไปคือป่าดึกดำบรรพ์ทึบดำ ดูมืดครึ้มชวนขนลุก
หลิงจู่เพิ่งยกขาเตรียมก้าวออกไป
เสียงตูมทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมเสียงคำรามของสัตว์ร้าย พุ่งมาจากส่วนลึกของป่าอย่างกะทันหัน!
เท้าขวาของหลิงจู่ที่ลอยค้างกลางอากาศแข็งทื่อไปทันที
เขากลั้นหายใจ รีบย่อตัวหลบหลังก้อนหินใหญ่ข้าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่งแล้วแอบมองอย่างระแวดระวัง
เสียงเปรี๊ยะดังขึ้นหลายครั้ง ต้นไม้สีดำหลายต้นที่มีลำต้นใหญ่ราวกับปากชามถูกกระแทกหักกลางลำ
หมูป่าหนังดำตัวหนึ่งซึ่งมีขนาดพอ ๆ กับรถตู้ กำลังต่อสู้กัดฟัดกับหมาป่ายักษ์ที่มีเกล็ดสีเขียวปกคลุมทั่วตัว
【หมูเกราะหนามดำระดับธรรมดา: ขั้นหนึ่งระดับต้น】
【หมาป่าวายุเกล็ดเขียวระดับธรรมดา: ขั้นหนึ่งระดับต้น】
ข้อมูลตรวจสอบของระบบปรากฏขึ้นทันที
หมูป่าร้องลั่นแล้วพุ่งชน เขี้ยวยาวหนาของมันแทงฉึกทะลุเกราะเกล็ดที่ขาหลังของหมาป่ายักษ์ เลือดดำเหม็นคาวสาดกระเซ็นเป็นวงกว้าง
หมาป่ายักษ์ไม่หวั่นแม้แต่น้อย มันอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวคมแล้วกัดคอหมูป่าอย่างดุดัน
โคลนปลิวว่อน เศษไม้หักกระแทกพื้นดังสนั่น
สัตว์ประหลาดพันธุ์ทางสองตัวที่หน้าต่างระบุว่าเป็นขั้นหนึ่งระดับต้น ส่งเสียงต่อสู้ดังเสียจนน่าขนลุก หลิงจู่รู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง
เขาก้มมองกระบี่ยาวขึ้นสนิมในมือ แล้วมองหมูป่าที่ชนต้นไม้หักได้จากด้านนอก
หลิงจู่ชักเท้ากลับอย่างลื่นไหล หมุนตัวเดินตรงไปยังป้อมหินกลางดินแดนโดยไม่ลังเลแม้แต่ก้าวเดียว
“ข้างนอกลมแรงเกินไป อยู่บ้านอุ่นกว่า...”
เขาเดินไปพลางหาเหตุผลปลอบใจตัวเองไปพลาง
หลิงจู่ทิ้งตัวนั่งแหมะบนขั้นบันไดใต้ป้อมหิน เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แผ่นหลังเปียกชุ่มไปหมดแล้ว
หลังถอนหายใจยาว เขาก็เปิดระบบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกดเข้าไปในโถงแชต
【ช่องแชตประจำเขต (จำนวนปัจจุบัน: 9997/10000)】
ความคึกคักตื่นเต้นในช่องแชตเมื่อครู่หายไปแล้ว แทนที่ด้วยบรรยากาศเย็นเยียบ
“เดี๋ยวนะ พวก แค่แป๊บเดียวหายไปสามคนแล้วเหรอ?”
“เกิดมาก็ตายเลยหรือไง? ข้างนอกมันเป็นยังไงกันแน่!”
“ฉันยังดูหน้าต่างไม่ทั่วเลย นี่มีคนไปก่อนแล้วเหรอ?”
“ทุกคนฟังให้ดี อย่าออกจากม่านคุ้มกันเด็ดขาด! อสูรป่าข้างนอกโหดสุด ๆ ก็อบลินสามตัวที่ฉันส่งไปสำรวจโดนกวาดเรียบในเวลาไม่ถึงสองนาที!”
หลิงจู่มองข้อความที่ผ่านมา ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายอย่างแรง
ถ้าเมื่อครู่เขาหัวแข็งก้าวออกไป ตอนนี้จำนวนคนออนไลน์คงเหลือ 9996 แล้ว
พอประสาทผ่อนคลาย ความกระหายน้ำก็แล่นขึ้นมาทันที
หลิงจู่ค้นถุงชดเชยดู นอกจากธัญพืชหยาบแห้งเหี่ยวสองสามถุงแล้วก็ไม่มีอะไรเลย แม้แต่น้ำสักหยดยังหาไม่เจอ
เขากดเปิดหน้าต่างตลาดแลกเปลี่ยนทันที
เพิ่งเริ่มต้น ทุกคนยังสับสนกันอยู่ สินค้าบนชั้นวางจึงมีน้อยจนน่าสงสาร ส่วนใหญ่เป็นไม้กับก้อนหิน
คนส่วนมากแลกของกันเอง แทบไม่มีใครต้องการเงิน
หลิงจู่ฝืนใจไถหน้าจอลงอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดก็เจอประกาศขายรายการหนึ่ง
【สินค้า: น้ำพุสะอาด ×1 หน่วย (ประมาณ 500 มิลลิลิตร)】
【ต้องการ: เหรียญทองแดง 3 เหรียญ หรืออาหารมูลค่าเท่ากัน】
หลิงจู่ดีใจจนยิ้มกว้าง
แค่เหรียญทองแดง 3 เหรียญเนี่ยนะ?
สำหรับเศรษฐีที่มีเหรียญทองก้อนโต 5 เหรียญอย่างเขา มันไม่ต่างอะไรกับขนหน้าแข้งสักเส้น!
เขากดซื้อโดยไม่ลังเล เตรียมกระดกน้ำอึก ๆ ให้ชื่นใจ
ทว่าบนหน้าจอกลับปรากฏข้อความสีแดงชวนขนลุก
【เหรียญทองของคุณแบ่งย่อยไม่ได้ ไม่มีเงินทอน และแลกเป็นสกุลเงินระดับต่ำกว่าไม่ได้】
【ยืนยันหักเงิน 1 เหรียญทองเพื่อซื้อสินค้าหรือไม่?】
สีหน้าของหลิงจู่แข็งค้างไปในทันใด
เขามองน้ำขวดกระจ้อยร่อยที่ราคาแค่ 3 เหรียญทองแดง แล้วหันไปมองเหรียญทอง 5 เหรียญในกระเป๋าที่ดูหรูหราเหลือเกิน
แบ่งย่อยไม่ได้?
ไม่มีเงินทอน?
หลิงจู่สูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง รู้สึกราวกับเลือดเก่าในอกกำลังจะทะลักออกมา
สามวินาทีต่อมา จู่ ๆ เขาก็กระโดดลุกขึ้น เงยหน้ามองฟ้าแล้วตะโกนลั่น
“ฉันขอสาปแช่งแก!”
“ฉันพกเงินก้อนโตตั้งห้าหมื่นออกจากบ้าน แกกลับบอกว่าซื้อน้ำแร่ขวดละสามบาทยังไม่ได้เนี่ยนะ?”
“ระบบเฮงซวยนี่มีกฎหมายบ้างไหมวะ!”
“แม่งเอ๊ย!”