ผู้ครองแคว้นทั่วหล้า: ไม่มีค่ายทหารก็จ่ายเงินซื้อเอา

ตอนที่ 4 ลอร์ดทั่วหล้า: ไม่ให้ค่ายทหาร งั้นก็จ่ายเงินมา!

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ยามรุ่งสาง ลมสายหนึ่งพัดผ่านเขตปกครอง

หลิงจู่ขยี้ตา ก่อนลุกขึ้นนั่งจากเตียงหินผุพังที่ปูด้วยฟางแห้ง

เสียงฟืนในกองไฟกลางลานด้านนอกดังมาถึงที่นี่แล้ว

ลาวฝูพาผู้ลี้ภัยเก้าคนตื่นแต่เช้าตรู่ ล้อมหม้อเหล็กต้มข้าวต้มเละ ๆ กันอยู่

หลิงจู่ตัดสินใจว่าวันนี้จะปล่อยให้สถานการณ์ย่ำแย่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

ช่วงคุ้มครองมือใหม่เจ็ดวันผ่านไปแล้วหนึ่งวัน แต่คนใต้บังคับบัญชาของเขาก็ยังเป็นแค่พวกผู้ลี้ภัยที่ลมพัดทีเดียวก็แทบปลิว

ถ้ายังไม่รีบเอาเงินในมือไปแลกเป็นกำลังรบ อีกห้าวันเมื่อฝูงสัตว์อสูรมาถึง ทุกคนคงได้แต่จับมือกันรอเป็นอาหารสัตว์อสูร

เขานึกขึ้นได้ แผงระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

สายตาหยุดอยู่ตรงพรสวรรค์กฎทองคำที่ส่องแสงอยู่บรรทัดล่างสุด

หลิงจู่ลูบคาง แต่ยังไม่ได้ใช้มันทันที

โควตาของวันนี้จะรับเมื่อไรก็ได้ ส่วนเหรียญทอง 15 เหรียญของเมื่อวานยังคงนอนนิ่งอยู่ในบัญชี ไม่ได้แตะต้องเลยสักนิด

ภารกิจสำคัญที่สุดในตอนนี้คือไปลงขายของ

ถึงจะเป็นที่สะดุดตาแค่ไหน เขาก็ต้องใช้เหรียญทอง 1 เหรียญซื้อเสบียงมาเตรียมอาวุธให้ตัวเอง

หลิงจู่กำลังจะเปิดตลาดซื้อขาย

แต่กลับถูกไอคอนที่กะพริบไม่หยุดข้าง ๆ ดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน

โรงประมูล

หัวใจของหลิงจู่เต้นตึกตัก นั่นหมายความว่ามีลอร์ดคนหนึ่งลงสิ่งของไว้ในโรงประมูล

เขากดเปิดไอคอนทันทีโดยไม่ลังเล

กลางหน้าจอโล่งกว้างมีภาพม้วนหนังแกะเลือนรางลอยอยู่

【สิ่งของ: ม้วนคัมภีร์อัญเชิญพ่อค้า】

【ผลลัพธ์: เมื่อใช้แล้ว จะสุ่มอัญเชิญกลุ่มพ่อค้าที่กำลังเดินทางอยู่ในบริเวณใกล้เคียงให้มายังเขตปกครองของท่าน】

【ราคาเริ่มต้น: 1 เหรียญเงิน】

【เวลาที่เหลือ: 00:28:17】

หลังอ่านคำอธิบายบนม้วนคัมภีร์จบ หัวใจของหลิงจู่ก็เต้นแรงจนแทบพุ่งขึ้นสูงสุด

พ่อค้า!

นั่นก็เท่ากับมีอาหารกองโต น้ำ หรือแม้แต่อุปกรณ์ต่าง ๆ!

สำหรับเขาแล้ว ของชิ้นนี้ในช่วงแรกเริ่มเป็นอาวุธสำคัญที่จะพลิกสถานการณ์ได้เลย

หลิงจู่รีบสลับหน้าจอ

ในกลุ่มใหญ่ผู้คนเถียงกันจนแทบแตกเพราะม้วนคัมภีร์นี้มานานแล้ว ข้อความไหลเร็วเสียจนตาลาย

【ช่องภูมิภาค (จำนวนผู้เล่นปัจจุบัน: 9827/10000)】

“เชี่ย! คนดวงดีคนไหนเปิดได้เนี่ย ขอเกาะขา ขอคู่มือหน่อย!”

“ราคาเริ่มต้นตั้ง 1 เหรียญเงิน หรือก็คือ 100 เหรียญทองแดง อยากได้เงินจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง?”

“ให้เอากางเกงในไปจำนำก็ยังรวบรวมเหรียญทองแดงให้ครบ 50 เหรียญไม่ได้เลย แยกย้าย ๆ คนจนไม่มีสิทธิ์ดูหรอก”

“ท่านพ่อทั้งหลาย เมตตาหน่อยเถอะ ใครก็ได้แบ่งอาหารให้ข้าสักคำ ความภักดีของทหารข้ากำลังจะตกต่ำกว่า 60 แล้ว”

ในช่องเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แถมยังมีคนด่าทอผู้ขายอีกไม่น้อย

ตอนนี้ลอร์ดส่วนใหญ่ยังหาอาหารร้อน ๆ กินไม่ได้ด้วยซ้ำ คนที่ควักเหรียญเงินออกมาได้มีน้อยยิ่งกว่าน้อย

แต่ไม่นาน พวกตัวใหญ่ที่เปิดได้ค่ายทหารระดับสูงก็เริ่มลงสนาม

【เสนอราคา: 1 เหรียญเงิน 10 เหรียญทองแดง】

“พี่น้องทั้งหลาย ช่วยเห็นแก่หน้าข้าลู่ฮ่าวหน่อย ยกม้วนคัมภีร์นี้ให้ข้าเถอะ ค่ายทหารของข้าเป็นหน้าผามังกรสองขาระดับเงิน”

【เสนอราคา: 1 เหรียญเงิน 20 เหรียญทองแดง】

“ลู่ฮ่าว เจ้าเป็นใครกัน ม้วนคัมภีร์นี้เป็นของข้าฉินฮ่าวหย่ง!”

“ใต้บังคับบัญชาข้ามีองครักษ์สิงโตเนตรทองระดับทองคำ ใครหน้าไหนกล้าแย่งก็ลองดู!”

【เสนอราคา: ......】

เจ้าหมอนี่ที่ชื่อฉินฮ่าวหย่งอวดดีเสียจนเกินขอบเขต ทุกถ้อยคำล้วนแฝงท่าทีว่าข้านี่แหละเก่งที่สุดในใต้หล้า

ทิศทางในหน้าจอสาธารณะเปลี่ยนไปทันที พวกคนดูเหตุการณ์ต่างพากันตามไปประจบอย่างบ้าคลั่ง

“พี่ฉินสุดยอด! พี่ฉินเก่งกาจ! ยังขาดเครื่องประดับห้อยขาไหมขอรับ?”

“สมกับเป็นคนใหญ่คนโตระดับทองคำ วันเดียวหาเงินได้ตั้งเยอะ ข้ายังแทะเปลือกไม้อยู่เลย”

“ม้วนคัมภีร์นี้ตกไปอยู่ในมือพี่ฉินก็เหมาะสมแล้ว ทุกคนรีบหลีกทางเร็ว”

เห็นได้ชัดว่าฉินฮ่าวหย่งพอใจกับคำประจบจนตัวลอย เขาส่งภาพเคลื่อนไหวหัวเราะเงยหน้าหลายอันติดกันในช่อง

จากนั้นก็วางท่าคนใหญ่คนโตแล้วพูดในหน้าจอสาธารณะ

“ข้าให้ 1 เหรียญเงิน 50 เหรียญทองแดง ยังมีใครไม่กลัวตายอยากสู้ก็ตามมาได้เลย”

“ข้าขอพูดให้ชัดก่อน ใครกล้าแข่งกับข้าก็เท่ากับไม่ไว้หน้าข้า พอพ้นช่วงมือใหม่แล้วอย่าหาว่าข้าไปเคาะประตูตรวจบ้านก็แล้วกัน!”

พอคำข่มขู่กลาย ๆ นี้หล่นลงมา หน้าจอประมูลก็ชะงักค้างไปทันที

1 เหรียญเงิน 50 เหรียญทองแดง หรือก็คือ 150 เหรียญทองแดง

สำหรับผู้เล่นทั่วไปในตอนนี้ นั่นเป็นเงินก้อนโตเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีใครอยากหาเรื่องคนใหญ่คนโตที่มีค่ายทหารระดับทองคำโดยไม่มีเหตุผล

หลิงจู่พิงเตียงหิน มองหน้าจอสาธารณะราวกับกำลังดูคนเล่นละครลิง

เขาไม่รีบเสนอราคา เพียงจ้องเวลานับถอยหลังของการประมูลอย่างเงียบ ๆ

สิบนาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราคาเพิ่มขึ้นทีละนิดเหมือนหอยทากคลาน เหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญต่อเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญ

เมื่อเห็นว่าเวลานับถอยหลังเหลือเพียงสิบกว่านาที ราคาม้วนคัมภีร์ถึงค่อย ๆ ขยับขึ้นมาแตะ 2 เหรียญเงินอย่างยากเย็น

ฉินฮ่าวหย่งโผล่มาเรียกความสนใจอีกครั้ง

“2 เหรียญเงินแล้ว ยังมีใครอีกไหม!”

“ดูท่าคงไม่มีใครแข่งแล้ว งั้นข้ารับไปละนะ”

“รอข้าเรียกพ่อค้ามาแล้วใส่อุปกรณ์เทพครบชุด จะพาพวกเจ้าดูว่าการกวาดทั้งแผนที่เป็นยังไง!”

หลิงจู่หาวหวอดหนึ่ง เขาดูจนง่วงจริง ๆ

คนพวกนี้แย่งเหรียญทองแดงไม่กี่สิบเหรียญกันจนหน้าแดง แล้วยังจับกลุ่มวางท่าเป็นเจ้าพ่ออีก น่าเบื่อชะมัด

เขาสลับกลับไปยังหน้าจอประมูล แล้วกดเปิดช่องเสนอราคา

ระบบเด้งแป้นพิมพ์ขนาดเล็กขึ้นมา ตัวเลือกเงินกับทองแดงที่อยู่ก่อนหน้าสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะเหลือเพียงช่องเหรียญทอง

หลิงจู่กดเลข 1 ลงไปอย่างมั่นคง

【ติ๊ง! เสนอราคาสำเร็จ!】

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนใสดังกังวาน ตัวเลขบนอันดับหนึ่งของการประมูลก็เปลี่ยนไปในพริบตา

หลิงจู่ปิดโรงประมูลอย่างลวก ๆ แล้วกอดอก

ถึงตอนนี้จะมีใครกล้าเสนอราคาแข่ง เขาก็ไม่หวั่นอยู่แล้ว

ในกระเป๋ายังมีเงินเก็บอีก 14 เหรียญทอง ส่วนในมือยังมีเหรียญทอง 10 เหรียญของวันนี้ที่ยังไม่ได้รับ

ความรู้สึกมั่นคงเมื่อมีกระสุนเต็มคลัง ก็ไร้เหตุผลแบบนี้แหละ

เขาเองก็อยากลองหยั่งเชิงด้วยว่าพวกที่เปิดได้ค่ายทหารระดับทองคำในเขตใหญ่แห่งนี้ซ่อนตัวลึกแค่ไหน

หลิงจู่สลับกลับไปยังหน้าจอสาธารณะอย่างไม่รีบร้อน นั่งรอดูเรื่องสนุก

แต่พอเข้าไป ช่องสนทนาทั้งช่องก็ราวกับมีคนโยนระเบิดนิวเคลียร์ใส่ ระเบิดเป็นพลุไฟกระจายไปทั่วในทันที!

“เชี่ย ๆ ๆ!”

“แม่เจ้า! ตาสุนัขไทเทเนียมของข้าบอดแล้ว! หน่วยที่อยู่หลังราคาเสนอคืออะไรเนี่ย!”

“1 เหรียญทอง? เทพเซียนคนไหนเสนอราคา 1 เหรียญทองกัน?”

“เหรียญทองแดงตั้ง 10000 เหรียญ! เชี่ยเอ๊ย ตอนนี้จะมีใครเอาเหรียญทองแดง 10000 เหรียญออกมาได้ยังไง!”

“ต้องเป็นโปรแกรมโกงแน่ ๆ! แจ้งแล้ว! ไอ้คนโกง ตายซะ!”

“แค่กลัวจนตัวสั่นเท่านั้นเอง...”

ข้อความที่หลั่งไหลอย่างบ้าคลั่งดันหน้าจอจนกระตุกหนัก ทุกคนต่างอึ้งกับราคาสูงลิ่วที่โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจนทำอะไรไม่ถูก

ความโอหังของฉินฮ่าวหย่งเมื่อครู่ดับวูบลงทันที

เขาอั้นไว้นานเกือบสองนาทีเต็ม ก่อนจะพิมพ์ข้อความลงในช่องด้วยมือไม้สั่น

“เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด”

“สิงโตเนตรทองของข้าสองตัวฆ่ามอนสเตอร์ทั้งวันเมื่อวาน บวกกับอีกสองตัวที่เรียกออกมาตอนรุ่งสาง ทำงานงก ๆ ยังรวบรวมได้แค่ 2 เหรียญเงิน!”

“ตกลงใครกำลังเล่นกลอยู่ รายงานไอดีมาสิ ถ้าแน่จริง!”

ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเขาแล้ว สายตาของทั้งช่องถูก 1 เหรียญทองที่สว่างจนแสบตาดึงดูดไปหมด

“นี่ต้องเป็นเศรษฐีลึกลับที่มีค่ายทหารระดับแพลทินัมหรือแม้แต่ระดับเพชรลงสนามแน่ ๆ!”

“พูดเหลวไหลน่า ระบบบอกแล้วว่าค่ายทหารเริ่มต้นสูงสุดอยู่แค่ระดับทองคำ ช่องทางรับค่ายทหารระดับแพลทินัมกับเพชรต้องให้พวกเราหาทางกันเอง”

“ช่างระดับอะไรเถอะ! ท่านใหญ่ขาดเครื่องประดับห้อยขาไหม? ข้าเป็นผู้ชาย เอาใจเก่ง ดูแลคนเป็น ขอให้เลี้ยงดูด้วย!”

“โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว เอาเหรียญทองไปทุ่มใส่เหรียญเงิน นี่ไม่ใช่การเสนอราคาแล้ว แต่เป็นการเอาเงินตบหน้าฉินฮ่าวหย่งชัด ๆ!”

“ฮ่า ๆ เมื่อกี้ฉินฮ่าวหย่งยังวางท่าไม่ใช่เหรอ บอกว่าใครแย่งม้วนคัมภีร์ก็เท่ากับไม่ไว้หน้าเขา แล้วตอนนี้คนหายไปไหนแล้ว? แกล้งตายหรือไง? เก่งจริงก็เสนอเพิ่มอีก 1 เหรียญทองแดงสิ!”

ทิศทางในหน้าจอสาธารณะพลิกกลับไป 180 องศา ทุกคนกำลังคุกเข่าคารวะท่านใหญ่ลึกลับคนนี้

หลิงจู่มองบันทึกการสนทนาที่ทุกคนหันไปเข้าข้างอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง ในใจก็สะใจสุด ๆ

ที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะวางท่าอวดรวยขนาดนี้เลย

ล้วนเป็นเพราะเหรียญทองของเขาแลกย่อยเอาเงินทอนไม่ได้ จำนวนต่ำสุดที่ใช้ได้คือ 1 เหรียญทอง

ความเจ็บปวดจากการถูกบังคับให้กลายเป็นเศรษฐี...

ชิ พวกคนจนพวกนี้ไม่เข้าใจจริง ๆ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป