หลิงจู่เอียงศีรษะไปมองค่าความภักดีเหนือหัวของอีกฝ่าย ซึ่งสูงถึง 98 แต้ม แล้วก็ยิ้มออกมา
“ลาวฝู ต่อไปมีอะไรก็พูดมาตรง ๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม”
ลาวฝูกระแอมเบา ๆ แล้วชี้ไปยังกระท่อมไม้สองสามหลังด้านหลัง
“ท่านลอร์ดเมตตา แบ่งเงินค่าจ้างให้พี่น้องออร์ค ส่วนพวกบ่าวก็ได้รับสิ่งของพระราชทานจากท่านลอร์ดเช่นกัน”
“ทุกคนพอมีเงินทองอยู่ในมือ บ่าวก็เลยคิดว่า เราจะตั้งแผงเล็ก ๆ แบบง่าย ๆ บนที่ว่างได้หรือไม่ขอรับ”
“เมื่อก่อนหลินซือเหลยเคยเป็นผู้ช่วยในโรงเตี๊ยม นอกจากทำอาหารหม้อใหญ่แล้ว ยังเอาผลไม้ป่ากับธัญพืชหยาบมาหมักสุราพื้นบ้านได้ด้วย”
“พวกคนแก่ คนอ่อนแอ และสตรีอย่างพวกเราก็เย็บเสื้อหนังได้บ้าง หรือไม่ก็ปรุงเครื่องปรุงได้”
“ท่านลอร์ดมีฝีมือแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ต่อไปดินแดนคงต้องรับคนเพิ่ม พวกเราจะคอยขอให้ท่านลอร์ดหยิบยื่นให้ตลอดไปไม่ได้”
“ทุกคนเอาของที่มีมาแลกเปลี่ยนกัน นอกจากจะทำให้แต่ละคนมีเงินทองเหลือเฟือขึ้นแล้ว ชีวิตก็ยังมีความหวังมากขึ้นด้วย”
พอฟังจบ ดวงตาของหลิงจู่ก็สว่างวาบ
เดิมทีเขาตั้งใจจะให้ออร์คเป็นกำลังหลักในการโจมตี และให้ผู้ลี้ภัยคอยสนับสนุนด้านหลัง
ใครจะคิดว่าลาวฝูจะริเริ่มทำตลาดเล็ก ๆ ให้เกิดการหมุนเวียนภายในขึ้นมาเอง!
แม้เขาจะซื้อขายกับลอร์ดคนอื่นผ่านระบบได้ และมีทรัพยากรจากพ่อค้าอยู่ในมือ
แต่ต่อไปเมื่อมีคนใต้บังคับบัญชามากขึ้น คนเป็นพันเป็นหมื่นต้องกินดื่มขับถ่าย หากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดต้องให้หลิงจู่จัดการเอง เขาคงกระอักเลือดแน่
หากคนในดินแดนสามารถสร้างระบบเศรษฐกิจหมุนเวียนขนาดเล็กขึ้นมาได้เอง และพึ่งพาตนเองในระดับหนึ่ง การดำเนินชีวิตประจำวันก็จะราบรื่นขึ้นมาก