ข้อความในช่องภูมิภาคยังคงไหลเข้ามาไม่หยุด
ผู้คนต่างคาดเดากันว่ามหาเศรษฐีปริศนาที่ทุ่มเหรียญทองคนนั้นเป็นใคร
หลิงจู่พิงกำแพงหินเย็นเฉียบของป้อม มองข่าวลือที่เริ่มเหลวไหลขึ้นเรื่อย ๆ แล้วรู้สึกขบขันไม่น้อย
ขณะที่กำลังจะปิดหน้าต่างแชต ไอคอนระบบมุมขวาบนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
นั่นคือไอคอนแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อน
หลิงจู่เลิกคิ้ว ก่อนจะกดเปิดไอคอนที่กำลังกะพริบ
คำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมา ผู้ส่งใช้ชื่อว่าเติ้งจื่อเหล่ย ในช่องหมายเหตุมีข้อความยาวเหยียดหลายบรรทัด
“ท่านลอร์ด สวัสดีครับ ผมเป็นคนขายม้วนคัมภีร์อัญเชิญพ่อค้า ติดต่อท่านผ่านโรงประมูลครับ”
“ถ้าซื้อขายผ่านระบบประมูล ค่าธรรมเนียมสูงเกินไป ช่วงแรกแบบนี้ขาดทุนแย่เลย เราเพิ่มเพื่อนแล้วซื้อขายกันเป็นการส่วนตัวดีไหมครับ”
“เพื่อแสดงความจริงใจ ผมมีข่าววงในล่าสุดอยู่พอดี ถือว่าเป็นของขวัญแทนมิตรภาพ ส่งให้ฟรีครับ!”
หลิงจู่ลูบคาง คนที่ชื่อเติ้งจื่อเหล่ยนี่จมูกไวไม่เบา
รู้ว่าคนที่ควักเหรียญทองออกมาได้ในตอนนี้ต้องเป็นขาใหญ่ตัวจริง ก็รีบฉวยโอกาสเข้ามาตีสนิททันที
หลิงจู่ไม่ลังเลอีกต่อไป กดตอบรับอย่างส่ง ๆ แล้วหน้าต่างข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมาทันที
เติ้งจื่อเหล่ยตอบกลับมาในพริบตา แม้จะอยู่คนละฟากหน้าจอ ก็ยังสัมผัสได้ถึงความประจบประแจงเต็มเปี่ยม
“สวัสดีตอนเช้าครับ ท่านลอร์ด!”
“ขอคารวะท่านมหาเศรษฐี! ตอนท่านลอร์ดเสนอราคานี่ช่างสง่างามจริง ๆ ตอนนี้ไอ้ฉินฮ่าวหย่งไม่กล้าแม้แต่จะผายลมแล้วครับ!”
หลิงจู่ไม่มีเวลามาฟังคำประจบไร้สาระ
นิ้วขยับเล็กน้อย พิมพ์ข้อความลงบนแป้นพิมพ์เสมือนสองสามครั้ง
“ไม่ต้องพูดจาเลื่อนลอย เอาเรื่องที่เป็นประโยชน์มาพูด”
“ซื้อขายส่วนตัวได้ แต่ข้าต้องรู้ก่อนว่าเจ้าได้ม้วนคัมภีร์นี้มาจากไหน”
หลังส่งข้อความ หลิงจู่ก็ประสานมือไว้ตรงหน้าอก
ระวังคนไว้ย่อมไม่เสียหาย จู่ ๆ ก็ทะลุมิติมาอีกโลก ใครจะรู้ว่าในของชิ้นนี้มีหลุมพรางหรือเปล่า
เติ้งจื่อเหล่ยฝั่งตรงข้ามชะงักไปพักใหญ่ เหนือหน้าต่างสนทนาขึ้นข้อความว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์ค้างอยู่นาน
ราวหนึ่งนาทีต่อมา ข้อความยาวเหยียดของเติ้งจื่อเหล่ยก็ส่งมา
“ท่านลอร์ดพูดตรงดีครับ งั้นผมก็ไม่ปิดบังแล้ว”
“พรสวรรค์ที่ผมสุ่มได้ชื่อว่าการรับรู้ทรัพยากร สามารถสัมผัสของดีในระยะหนึ่งได้ครับ”
“เมื่อคืนตอนดึก ผมไปเจอหีบสมบัติในป่าข้างเขตแดนของดินแดนครับ”
“พอเปิดออกมา ข้างในมีม้วนคัมภีร์อัญเชิญพ่อค้าถึงสามม้วนเลยครับ”
“ผมใช้ไปแล้วหนึ่งม้วน รับรองว่าได้ผล ไม่มีผลข้างเคียงแน่นอนครับ!”
หลังอ่านข้อความไม่กี่บรรทัดนั้นจบ สีหน้าของหลิงจู่ก็ผ่อนคลายลงมาก
พรสวรรค์ประเภทรับรู้ ไปเจอหีบสมบัติ
ฟังดูเข้ากับสูตรสำเร็จของการทะลุมิติมาเอาชีวิตรอดแบบนี้ดี
“ได้ ถอนของออกจากรายการแล้วส่งคำขอแลกเปลี่ยนมาเลย”
ไม่นาน หน้าต่างแลกเปลี่ยนที่เติ้งจื่อเหล่ยส่งมาก็ปรากฏบนหน้าจอ
หลิงจู่กดเข้าไปดู
เติ้งจื่อเหล่ยวางม้วนคัมภีร์หนังแกะสีเหลืองเก่าไว้ในช่องด้านซ้าย
หลิงจู่ตรวจสอบคุณสมบัติของม้วนคัมภีร์แล้ว พบว่าตรงกับข้อมูลที่แสดงในโรงประมูลทุกประการ
เขาวางเหรียญทองแวววาวหนึ่งเหรียญลงในช่องด้านขวา
ยืนยันการแลกเปลี่ยน!
แสงสีทองวาบขึ้น ม้วนคัมภีร์ก็ไปปรากฏอยู่ในกระเป๋าระบบของหลิงจู่อย่างเรียบร้อย
ทันทีที่เติ้งจื่อเหล่ยได้รับเหรียญทอง เขาก็ส่งภาพแสดงอารมณ์มาเป็นพรวน
“ขอบคุณท่านลอร์ดที่เมตตาให้ผมได้อิ่มท้องครับ!”
“เงินก้อนนี้พอให้ผมผ่านช่วงเริ่มต้นไปได้เลย ต่อไปถ้าท่านลอร์ดมีธุระให้วิ่งเต้นก็เรียกใช้ได้เต็มที่ครับ!”
หลิงจู่ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขา จึงพิมพ์ตอบไปตรง ๆ
“เอาละ ซื้อขายจบแล้ว ทีนี้พูดข่าวของเจ้ามาได้”
เติ้งจื่อเหล่ยตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
“ได้เลยครับ!”
“ท่านลอร์ด เมื่อคืนหลังผมใช้ม้วนคัมภีร์แล้วนั่งรออยู่ประมาณ 1 ชั่วโมง ก็มีพ่อค้ามาจริง ๆ ครับ!”
“พ่อค้าคนนั้นไม่ใช่ตัวละครระบบทื่อ ๆ แต่เป็นคนเป็น ๆ เลยครับ!”
“ผมตื๊อถามอยู่ตั้งนานกว่าจะเค้นคำตอบออกมาได้ ที่แท้สถานที่ที่พวกเราทะลุมิติมานี่ไม่ได้เป็นโลกต่างมิติรกร้างไร้ผู้คนเลยครับ!”
“ที่นี่มีอารยธรรมครบถ้วน มีเมือง มีขุนนาง มีทาส แล้วยังมีกลุ่มอำนาจท้องถิ่นอีกสารพัด!”
หลังส่งข้อความยาวเหยียดนี้จบ เติ้งจื่อเหล่ยก็รออย่างใจจดใจจ่อให้หลิงจู่ร้องอุทานด้วยความตกตะลึง
แต่หลิงจู่เพียงมองหน้าจอ ก่อนจะหันไปมองลานโล่งนอกป้อมหิน
ลาวฝูกำลังพาพวกผู้ลี้ภัยหลายคนออกแรงขนเศษหิน เด็กตัวเล็กสองคนก็นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ คอยเขี่ยหญ้าป่าเล่น
ชาวพื้นเมืองที่มีชีวิตอยู่จริงเหล่านี้ต่างอาศัยอยู่ในเขตแดนของเขาอย่างเรียบร้อย แถมยังสร้างเหรียญทองให้เขาได้อย่างสม่ำเสมอทุกวัน
ส่วนข่าวเกี่ยวกับกลุ่มอำนาจท้องถิ่นนั้น เขาก็พอจะรู้คร่าว ๆ แล้วตั้งแต่เมื่อคืน ตอนฟังลาวฝูระบายความในใจ
หลิงจู่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วพิมพ์ตอบกลับไป
“เรื่องกลุ่มอำนาจท้องถิ่นกับชาวพื้นเมือง ข้ารู้อยู่แล้ว”
“ข่าววงในสุดพิเศษที่เจ้าว่านี่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย”
พอส่งข้อความออกไป หน้าต่างสนทนาก็เงียบกริบ
เห็นได้ชัดว่าเติ้งจื่อเหล่ยอึ้งกับคำพูดตรง ๆ ของเขา
เดิมทีอีกฝ่ายคิดว่านี่เป็นความลับสุดยอดที่มีแค่ตัวเองรู้ แต่ท่านลอร์ดกลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังมองว่าข่าวนี้ตื้นเขินเกินไปอีก
นี่มันบารมีของขาใหญ่ระดับสุดยอดจริง ๆ สินะ!
ผ่านไปนานกว่าครึ่งค่อนวัน เติ้งจื่อเหล่ยถึงส่งข้อความที่เปี่ยมด้วยความเคารพมา
“ท่านลอร์ดสุดยอดจริง ๆ ครับ ผมแค่เอาความรู้เล็กน้อยมาอวดผู้เชี่ยวชาญเสียแล้ว”
“แต่ข่าวถัดไปนี่ ผมกล้ารับประกันเลยว่าท่านลอร์ดต้องสนใจแน่นอนครับ!”
เติ้งจื่อเหล่ยกลัวว่าจะถูกท่านลอร์ดบล็อก จึงรีบส่งข้อความสั้น ๆ ตามมาติด ๆ
“พ่อค้าขายค่ายทหารครับ!”
พอเห็นคำว่าค่ายทหาร เปลือกตาของหลิงจู่ก็กระตุกวูบ เขาผุดตัวนั่งหลังตรงทันที ดวงตาจับจ้องแผงสนทนาเขม็ง!
ข้อความของเติ้งจื่อเหล่ยยังคงเด้งออกมาไม่ขาดสาย
“ท่านลอร์ด ในขบวนรถของพ่อค้ามีคริสตัลค่ายทหารสำเร็จรูปอยู่ครับ!”
“แค่ซื้อมาแล้ววางไว้ในเขตแดน ก็สร้างค่ายทหารตามแบบขึ้นมาได้ทันทีเลยครับ!”
“แต่ราคาสูงลิ่วมาก ตอนนี้พวกเจ้าครองดินแดนซื้อไม่ไหวหรอกครับ”
“ค่ายทหารระดับสามัญที่ห่วยที่สุดยังราคา 6 เหรียญทอง ส่วนค่ายทหารระดับทองแดงยิ่งแพงถึงหลายสิบเหรียญทอง”
“ส่วนค่ายทหารระดับเงิน พ่อค้าเจ้าเล่ห์นั่นบอกว่าต้องใช้หลายร้อยเหรียญทอง แถมยังไม่ยอมให้ผมดูด้วยซ้ำครับ”
หลิงจู่มองราคาที่เรียงกันเป็นชุด หัวใจก็เต้นรัวขึ้นมา
ที่แท้ในโลกนี้ ค่ายทหารเองก็เป็นทรัพยากรทางยุทธศาสตร์ที่นำออกมาซื้อขายกันได้!
ขอเพียงมีเงินอยู่ในกระเป๋า ก็อาจก้าวกระโดดไปซื้อกำลังรบระดับสูงมาได้เลย!
หลิงจู่เปิดกระเป๋าเงินระบบของตัวเองขึ้นมาทันที
เมื่อวานเขามีเหรียญทอง 15 เหรียญ พอซื้อคัมภีร์ไปเมื่อครู่ 1 เหรียญ ตอนนี้จึงเหลืออยู่ 14 เหรียญ
สายตาของเขาเลื่อนลงไปหยุดบนหน้าต่างพรสวรรค์ของกฎทองคำ
โควตาของวันนี้ เขายังไม่ได้รับเลย!
แค่เปิดใช้พรสวรรค์ตอนนี้ ก็จะได้เงินมาเปล่า ๆ อีก 10 เหรียญทันที
14 บวก 10 รวมเป็นเหรียญทอง 24 เหรียญเต็ม ๆ!
จากราคาที่เติ้งจื่อเหล่ยบอกมา ค่ายทหารระดับสามัญใช้เพียง 6 เหรียญทองเท่านั้น
เงินที่เขามีอยู่สามารถจ่ายค่าค่ายทหารระดับสามัญได้หลายแห่งรวดเดียว!
หากพ่อค้ามีสินค้าเพียงพอ เขาก็ยังมีโอกาสลองแตะค่ายทหารระดับทองแดงได้ด้วย!
นับตั้งแต่ทะลุมิติมาจนถึงตอนนี้ ก้อนหินใหญ่ที่กดทับอกหลิงจู่มาตลอด ในที่สุดก็แตกสลาย!
ความอึดอัดที่มีเงินก้อนโตแต่ใช้ไม่ได้หายวับไป เหลือเพียงความโล่งใจเต็มหัวใจ
ไม่มีค่ายทหารหรือ?
ไม่มีกำลังรบหรือ?
เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหาเลย!
สำหรับหลิงจู่แล้ว เรื่องที่ใช้เงินแก้ได้ย่อมไม่ใช่ปัญหา!
หลิงจู่ถอนหายใจยาว พยายามสงบอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเอง
เขาส่งข้อความสุดท้ายไปหาเติ้งจื่อเหล่ย
“ข่าวดีมาก ต่อไปถ้ามีข่าวหรือทรัพยากรแบบนี้อีกก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ราคาไม่มีทำให้เจ้าผิดหวังแน่”
หลังส่งข้อความจบ หลิงจู่ก็ปิดหน้าต่างสนทนาทันที
เมื่อเปิดกระเป๋าระบบ สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังช่องเก็บของช่องนั้น
ม้วนคัมภีร์หนังแกะสีเหลืองเก่านอนนิ่งอยู่ข้างใน เปล่งประกายชวนให้หลงใหล
คราวนี้แหละ มั่นใจได้เลย!