นั่งรถเมล์จากย่านมหาวิทยาลัยเฉียนหลินกว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดหลินฮวนและหลี่เทียนหมิงก็ลงรถในตัวเมือง ตรงหัวมุมถนนมีป้ายใหญ่ตั้งอยู่: ถนนจูเจียง ย่านอิเล็กทรอนิกส์
ในปี 2009 วงการไอทียุคแรกเริ่มมีคำพูดติดปากว่า “เหนือมีจงกวนชุน ใต้มีถนนจูเจียง”
ในฐานะแหล่งรวมสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ใหญ่สุดของภูมิภาคตะวันออก ความเจริญรุ่งเรืองที่นี่ไม่ต้องพูดก็รู้
ถนนสองข้างทางอัดแน่นไปด้วยรถตู้ขนของ มีหนุ่มสาวหิ้วเคสคอม สะพายกล่องจอเดินกันขวักไขว่
โปสเตอร์ติดผนังตึกเป็นป้ายโฆษณาคอมพิวเตอร์แบรนด์ดังขนาดยักษ์
ตอนนี้ หน้าร้านตัวแทนจำหน่ายเอซุสแห่งหนึ่งริมถนนจูเจียง
เด็กเพิ่งจบมัธยมที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยจากมณฑลฮุยอันห้าคนมุงดูเอกสารสเปกเครื่องอยู่
ทั้งหมดเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมของหลินฮวน นอกจากซุนอวี่ที่สอบเข้าโครงการมหาวิทยาลัยชั้นนำด้วยคะแนนสูงลิ่วแล้ว ก็มีจางเฉียง หวังเหล่ย์ เพื่อนผู้หญิงชื่อจางเสี่ยวเยว่ และเฉินอวี่หางที่ยืนอยู่หลังสุด
พวกเขาฉวยโอกาสปิดเทอม โดยมีพ่อแม่ของซุนอวี่พามายังเมืองเอกใหญ่เพื่อซื้อคอมพิวเตอร์โดยเฉพาะ
เพราะถ้าซื้อในตัวอำเภอ นอกจากแพงแล้วยังมีตัวเลือกน้อยอีก
“เฮ้ย พวกนายดูนั่นสิ นั่นมันหลินฮวนไม่ใช่เหรอ” จางเสี่ยวเยว่ตาดีร้องขึ้นพร้อมชี้ไปฝั่งตรงข้ามถนน
ทุกคนมองตามมือ
ท่ามกลางแดดจ้า หลินฮวนกำลังพาหลี่เทียนหมิงข้ามถนน โดยไม่แม้แต่จะมองร้านแบรนด์หรูหรา แต่เลี้ยวเข้าไปในตรอกมืดหลังอาคารตึกหลังหนึ่ง