รถเมล์โยกเยกมุ่งหน้าเข้าเมือง ปลายทางคือถนนจูเจียง
หลินฮวนพิงพนักเก้าอี้ มองวิวข้างทางที่เคลื่อนผ่านไว ๆ แต่ในหัวกำลังคำนวณแผนการขั้นต่อไปอย่างรวดเร็ว
ห้องเดี่ยวชั้นบนสุดที่เพิ่งเช่าในเฉียนหลิน จริง ๆ แล้วใช้เป็นแค่ที่พักชั่วคราวเท่านั้น
ไม่มีเหตุผลอื่นเลย ก็แค่จน ก็เลยต้องอดทนไปก่อน
ตอนนี้ยังห่างไกลจากช่วงเวลาที่จะใช้ชีวิตสุขสบาย
ถ้าอยากสร้างระบบผู้ช่วยดูแลร้านอีคอมเมิร์ซซาสให้กลายเป็นอาณาจักรธุรกิจใหญ่โต แค่ใช้คอมประกอบเก่า ๆ สองสามเครื่องวางในหมู่บ้านกลางเมือง ไม่มีทางทำได้สำเร็จหรอก
เซิร์ฟเวอร์ระดับองค์กรจริง ๆ เวลาทำงานเสียงดังลั่นเหมือนรถแทรกเตอร์ แถมยังปล่อยความร้อนมหาศาล ต้องเก็บไว้ในห้องเซิร์ฟเวอร์ที่ควบคุมอุณหภูมิ 24 ชั่วโมงเท่านั้น
และเมื่อซอฟต์แวร์เข้าสู่ตลาด มันขายเป็นบริการรายเดือน สิ่งที่ต้องสู้กันคือความเสถียรและประสบการณ์
ถ้าระบบแลคหรือแพ็กเก็ตหลุด ประสบการณ์ของลูกค้าจะแย่มาก
ตามมาด้วยการร้องเรียนและรีวิวแย่ ๆ แน่นอน ถ้าอยากได้เงินจริง ๆ ผลิตภัณฑ์ต้องดีพอ
ถึงตอนนั้นนอกจากต้องมีฮาร์ดแวร์มืออาชีพรองรับแล้ว ยังต้องตั้งทีมบริการลูกค้าและซ่อมบำรุงอีก
ทั้งหมดนี้ต้องใช้เงิน
หลินฮวนล้วงกระเป๋า
นับจนหมดแล้ว ตอนนี้เขามีเงินติดตัวไม่ถึงสามหมื่นหยวน
ก่อนหน้านี้เขาเหลือบดูราคานายหน้า ออฟฟิศถูก ๆ ก็สามพันหยวน อันที่ดี ๆ ที่ตรงตามความต้องการของเขายิ่งแพงกว่านั้น
คนอื่นรอได้ แต่เขารอไม่ได้ เหตุผลคงไม่ต้องพูด
"เฮ้ย พี่ฮวน"
หลี่เทียนหมิงที่นั่งข้าง ๆ ขยับเข้ามาพลางส่งสายตาอยากรู้อยากเห็น "ทำไมผมรู้สึกว่า... พอคุณสอบเอ็นทรานซ์เสร็จ จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยอะ?"
หลินฮวนเก็บความคิด หันไปมองเขา ยิ้มบาง ๆ "ไม่มีนะ ฉันก็เหมือนเดิมนั่นแหละ"
"มั่ว" หลี่เทียนหมิงสีหน้าไม่เชื่อ ปากยู่ "เมื่อก่อนคุณไม่ใช่แบบนี้นะ ดูท่าทางคุณต่อรองราคาเมื่อกี้สิ แล้วอีกอย่าง ทำไมผมรู้สึกเหมือนคุณจะคุ้นเคยกับที่นี่ดีนะ แอบเคยมาก่อนเหรอ?"