หลังจากออกจากถนนจูเจียงที่วุ่นวาย หลี่เทียนหมิงปาดเหงื่อบนหัว พลางนึกถึงเหตุการณ์ในร้านเมื่อครู่ อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า "เฮ้ย พี่ฮวน นายไปเรียนรู้อะไรมาเยอะขนาดนี้เนี่ย ทำไมถึงรู้เรื่องสเปคคอมพิวเตอร์ลึกขนาดนี้?"
"นี่แหละเสน่ห์ของการเรียนรู้" หลินฮวนไม่แม้แต่จะหันกลับมา เดินฉับ ๆ ไปที่ป้ายรถเมล์ "ก่อนมา ฉันหาข้อมูลในเว็บบอร์ดฮาร์ดแวร์ดัง ๆ มาหมดแล้ว อ่านเยอะ ศึกษาเยอะ ก็ไม่มีใครมาหลอกนายได้"
หลี่เทียนหมิงฟังแล้วงง ๆ แม้รู้สึกว่ามันแปลก ๆ แต่ก็ฟังดูเข้าท่า เลยไม่ได้ถามอะไรต่อ
ทั้งสองไม่ได้กลับเฉียนหลินโดยตรง หลินฮวนพาหลี่เทียนหมิงเลี้ยวเข้าไปในศูนย์บริการโทรคมนาคมแห่งหนึ่ง
"เอาบัตรประชาชนมาด้วยใช่ไหม?" หลินฮวนหยุดอยู่หน้าประตู
"เอามาแล้ว นายจะทำอะไร?" หลี่เทียนหมิงล้วงบัตรประชาชนออกมา
"เดี๋ยวไปที่เคาน์เตอร์ เราใส่ที่อยู่ห้องเช่าที่เฉียนหลิน นายใช้บัตรนายเปิดบรอดแบนด์สองสาย ฉันใช้ของฉันเปิดอีกสอง"
หลี่เทียนหมิงงง "หา? สายเน็ตเส้นเดียวต่อเราเตอร์ไม่พอเหรอ? จะเปิดบรอดแบนด์ตั้งหลายสายทำไม? เน็ตฟรีรึไง?"
หลินฮวนกลอกตาใส่ "โง่รึเปล่า? เรามีคอมเจ็ดแปดเครื่องเปิดออนไลน์ตลอด 24 ชั่วโมงวิ่งข้อมูล ถ้านายใช้เน็ตบ้านธรรมดาเส้นเดียว ไม่ต้องพูดถึงว่ายุคนี้สาย 2M กระจ้อยร่อยมันจะลากไหวไหม แค่ IP แอดเดรสเดิมส่งคำขอถี่ ๆ ระบบป้องกันโกงของแพลตฟอร์มมันบล็อกนายในเสี้ยววินาที อย่าใส่ไข่ทั้งหมดไว้ในตะกร้าใบเดียว เข้าใจไหม?"
หลี่เทียนหมิงส่ายหัวแบบกึ่งเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ
"ช่างเถอะ อธิบายหลักการพื้นฐานให้นายฟัง นายก็ไม่เข้าใจ ตามที่ฉันบอกก็พอ"
สองชั่วโมงต่อมา หลินฮวนทำแบบเดิมเป๊ะ พาหลี่เทียนหมิงตระเวนไปศูนย์บริการของเทเลคอม ไชน่ายูนิคอม และไชน่าไท่ท่ง