ผ่านไปอีกหลายวัน ในที่สุดหลินเสวี่ยก็พาพ่อแม่จากบ้านเกิดมาถึงจิงหนาน
เพื่อจัดที่พักให้พ่อแม่ หลินฮวนจึงเช่าบ้านในย่านที่พักอาศัยใกล้ที่ทำงานไว้ล่วงหน้า เป็นบ้านสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก
เขาไม่กล้าเช่าบ้านระดับไฮเอนด์เกินไป เพราะกลัวพ่อแม่จะเห็นแล้วเสียดายเงิน แต่ถึงอย่างนั้น พอเข้าบ้านไป พ่อแม่ก็บ่นไม่หยุด
"เฮ้ย! ทำไมแกถึงใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายขนาดนี้!" แม่มองห้องรับแขกกว้างขวางแล้วอดบ่นไม่ได้ "แกต้องมีภรรยา ต้องสร้างครอบครัวในอนาคต จะใช้เงินฟุ่มเฟือยแบบนี้ไม่ได้ นึกว่าทำธุรกิจหาเงินได้แล้วจะไม่คิดถึงอนาคตเหรอ คนไม่มีแผนระยะยาวก็ต้องมีเรื่องเดือดร้อนระยะสั้น บ้านที่บ้านเกิดก็ยังอยู่ได้ไม่ใช่เหรอ..."
หลินฮวนฟังเสียงบ่นที่คุ้นเคยก็ไม่ได้โต้ตอบ มีแต่ยิ้มแล้วช่วยขนสัมภาระให้เรียบร้อย
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินฮวนพาพ่อแม่ไปโรงพยาบาลประชาชนจังหวัดโดยไม่ฟังเสียงทักท้วง จองคิวแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและจัดตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่สุด
เจาะเลือด ทำอัลตราซาวนด์ ถ่ายเอกซเรย์ ผ่านไปสารพัดขั้นตอน พ่อแม่ก็บ่นไม่หยุด "เราสองคนแข็งแรงดี จะมานั่งเสียเงินเปล่า ๆ ทำไม! ทำงานในไร่ทุกวัน สุขภาพดีหรือไม่เรารู้ตัวเองดี!"
แต่พอผลตรวจร่างกายรอบบ่ายออกมาหมด หลินฮวนมองผลที่อยู่ในมือก็ถึงกับอึ้ง
ตัวชี้วัดทุกอย่างแสดงว่า นอกจากอาการปวดหลังเรื้อรังและข้อเสื่อมจากการทำงานหนักมานานซึ่งเป็นโรคพื้นฐานทั่วไปแล้ว ร่างกายของแม่ไม่ได้ตรวจพบความบกพร่องทางพันธุกรรมร้ายแรงอย่างที่เคยรู้ในชาติก่อน