หลินฮวนได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง วางถ้วยชาลงแล้วถาม "ยื่นแบบภาษี? เป็นยังไงมาบอกหน่อย"
เฉินหยุนพลิกเอกสารไปถึงหน้าสุดท้าย ชี้ไปที่ข้อมูลสรุปด้านบนแล้วพูด "บริษัทเราแต่ก่อนเพิ่งจดทะเบียนเป็นกิจการขนาดเล็กมาก ใช้วิธีจัดเก็บแบบเหมาจ่าย แต่ตอนนี้เงินที่อาลีโอนมาเข้าเยอะมาก ยอดขายพุ่งทะยาน ขนาดของเราเกินมาตรฐานกิจการขนาดเล็กไปแล้วล่ะ"
"ถ้ายื่นแบบภาษีในรูปแบบบริษัทจำกัดทั่วไปตามท้องตลาด ภาษีเงินได้นิติบุคคลสูงถึง 25% บวกกับภาษีธุรกิจและภาษีอื่น ๆ อีก โดยที่เราไม่ได้รับสิทธิพิเศษอะไร ภาษีที่ต้องจ่ายไปแบบเปล่า ๆ จะเป็นตัวเลขมหาศาลมาก"
พอได้ยินอัตรา 25% หลินฮวนขมวดคิ้วมุ่น
ชาติก่อนเขาก็เป็นแค่พนักงานเงินเดือนธรรมดา ส่งภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาที่เกินเกณฑ์ 5,000 บาทเป็นอย่างมาก เรื่องบัญชีบริษัทก็เป็นหน้าที่ของเจ้าของร้านที่ต้องจัดการ
พอมาบริหารเองถึงได้รู้ว่าทุกยอดเงินที่ไหลเข้าออกบริษัทมีภาษีและค่าใช้จ่ายวุ่นวายตามมาด้วยเสมอ
"แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทาง" เฉินหยุนเปลี่ยนทิศทางการพูด เสนอความคิดเห็น "คุณหลิน ตอนนี้คุณยังเป็นนักศึกษาอยู่ ปี 52 ตอนนั้นรัฐบาลออกมาตรการรับมือวิกฤตการเงิน สนับสนุนและส่งเสริมนักศึกษาให้เริ่มธุรกิจของตัวเองเต็มที่ แต่ละท้องที่มีนโยบายสนับสนุนเยอะมาก ถ้าคุณประสานงานกับทางมหาวิทยาลัย ให้ LY Technology ของเราจดทะเบียนเป็น 'โครงการธุรกิจนักศึกษา' ได้ สิทธิประโยชน์จะต่างกันคนละเรื่องเลย"
"ลดได้เท่าไหร่บ้าง?" หลินฮวนจับประเด็นสำคัญได้ทันที
"ตามนโยบายปีนี้ของเมืองจิงหนาน ถ้าได้รับการรับรองว่าเป็นนักศึกษาจบใหม่ที่เริ่มธุรกิจเอง อย่างแรกค่ายกเว้นค่าธรรมเนียมด้านการบริหารและหน่วยงานรัฐทุกประเภทเป็นเวลา 3 ปี ภาษีเงินได้นิติบุคคลในวงเงินที่กำหนดลดครึ่งหนึ่งได้ด้วย ถ้าเป็นซอฟต์แวร์เทคโนโลยีขั้นสูง ถึงขั้นยื่นขอ 'ยกเว้น 2 ปี ลดครึ่ง 3 ปี' ได้อีก"