แสงสีน้ำเงินหม่นจากจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบใบหน้าหลินฮวน
โจวเย่ว์กับเฉินเสี่ยวฉีเลิกงานกลับไปแล้ว ส่วนหลี่เทียนหมิงยังนั่งอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ เคาะคีย์บอร์ดตอบปัญหาหลังการขายข้อสุดท้าย
เฉินหยุนฝ่ายบัญชีเพิ่งไปติดต่อกรมสรรพากรมา และจัดการบัญชีช่วงต้นเรียบร้อยแล้ว
หลินฮวนจ้องอยู่คนเดียวที่ตัวเลขสุดท้ายซึ่งนิ่งสนิทในฐานข้อมูลหลังบ้าน
วันนี้คือวันที่สิบห้าตามที่เขานัดกับหลิวอี้จากอี้อูไว้
[ตัวแทนหลิวอี้ – จำนวนผู้ใช้ใหม่ที่แนะนำ: 2685]
หลินฮวนหยิบเครื่องคิดเลขบนโต๊ะขึ้นมา
ตามข้อตกลงท้าพนันเมื่อครึ่งเดือนก่อน หากภายในครึ่งเดือนยอดเกิน 2000 ออเดอร์แต่ไม่ถึง 3000 ออเดอร์ จากค่าบริการเดือนแรก 199 หยวน หลิวอี้จะได้ส่วนแบ่งไปตรง ๆ 140 หยวน
2685 คูณ 140 เท่ากับ 375,900 หยวน
เมื่อรวมยอดภาษีที่จำเป็นซึ่งเฉินหยุนคำนวณสำรองไว้ หลินฮวนก็ล้วงยูเอสบีคีย์จากลิ้นชัก เสียบเข้าพอร์ต USB ของเครื่องคอมฯ
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขากรอกหมายเลขบัตรธนาคารของหลิวอี้ลงในหน้าจอโอนเงิน แล้วโอนเงินก้อนโตเกือบสี่แสนนี้ข้ามธนาคารออกไปทันที
มองยอดเงินคงเหลือในบัญชีที่ยังไม่ทันอุ่นดีก็ถูกดูดหายไปเกินครึ่ง หลินฮวนไม่ได้รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่นิดเดียว กลับรู้สึกว่าข้อตกลงนี้คุ้มค่ามหาศาล
เพราะหลังบ้านยังแสดงข้อมูลหลักอีกชุดหนึ่ง นั่นคือร้านค้า 2685 แห่งนี้ มีเวลาใช้งานเฉลี่ยต่อวันเกิน 14 ชั่วโมงในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา และมียอดออเดอร์ที่ระบบประมวลผลและพิมพ์ให้โดยอัตโนมัติต่อวันในปริมาณสูงมาก
นั่นหมายความว่า พ่อค้ากลุ่มนี้ถูกซอฟต์แวร์ตัวนี้ “จับเป็นตัวประกัน” อย่างสมบูรณ์แล้ว
เมื่อพวกเขาชินกับประสิทธิภาพสูงจากระบบอัตโนมัติแล้ว จะให้เลิกใช้ซอฟต์แวร์แล้วกลับไปนั่งเขียนใบปะหน้าพัสดุด้วยปากกาลูกลื่นจนดึกดื่น ตอบลูกค้าเองล้วน ๆ แบบดั้งเดิมอีกเหรอ?
เป็นไปไม่ได้เลย คนที่เคยชินกับการนั่งรถไฟความเร็วสูง ไม่มีวันย้อนกลับไปใช้ยุครถไฟเขียวได้หรอก
……
ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร ที่อี้อู หมู่บ้านชิงหยานหลิว
หลิวอี้นั่งอยู่ในโกดังเก็บของของตัวเอง ที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้าเต็มไปด้วยก้นบุหรี่ที่ถูกขยี้ดับ