หลินฮวนมองยอดเงินในบัญชีอาลีเพย์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ อารมณ์ดีสุด ๆ
เขาดันเก้าอี้ลุกขึ้นยืน ตบบ่าหลี่เทียนหมิงที่ยังนั่งดูตำราพื้นฐานอยู่ข้าง ๆ “ไป ลงไปหาอะไรกินดี ๆ สักมื้อ”
หลี่เทียนหมิงงงนิดหน่อย เงยหน้าขึ้นถาม “อะไรนะ ดีลสำเร็จแล้วเหรอ”
“อืม” หลินฮวนชี้ไปที่หน้าจอ
หลี่เทียนหมิงขยับเข้าไปนับเลขบนนั้น ตาเบิกกว้างทันที “ให้ตายสิ สองหมื่นกว่าหกพัน... พี่ฮวน นี่พี่ไปทำอะไรมาเนี่ย”
“รับงานเอาต์ซอร์สจากต่างประเทศสองตัว” หลินฮวนหยิบกุญแจขึ้นมา
สองคนลงไปที่ร้านอาหารแผงลอยข้างล่าง สั่งปิ้งย่างเต็มโต๊ะกับเบียร์อีกสองสามขวด
หลินฮวนกินอย่างเอร็ดอร่อย แต่หลี่เทียนหมิงดูท่าทางไม่ค่อยกระตือรือร้น ถือไม้เสียบเนื้อหมุนไปมา กว่าจะกัดก็ปาไปครึ่งค่อน
หลินฮวนดูออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ “เป็นอะไร ไม่ดีใจเหรอ”
หลี่เทียนหมิงกรอกเบียร์อึกหนึ่ง ถอนหายใจ “ก็แค่รู้สึกอัดอั้น ก่อนหน้านี้เราอุตส่าห์อดหลับอดนอนฟาร์มเงินกันแทบตาย เงินที่ได้มากับคอมพวกนั้น ตำรวจยึดไปหมดเลย คิดแล้วก็เจ็บใจ”
หลินฮวนยิ้ม ยกแก้วชนกับอีกฝ่าย “อย่าไปคิดมากเลย เกิดมาเป็นคน ตัวเรานี่แหละสำคัญที่สุด ขอแค่ยังอยู่ เทคนิคยังอยู่ เราก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว ทำใจให้กว้างหน่อย ต่อไปเราจะได้เงินอีกเยอะ”
ฟังน้ำเสียงมั่นใจของหลินฮวน หลี่เทียนหมิงพยักหน้าหนักแน่น
หลินฮวนมองท่าทางเขาแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
เจ้าหมอนี่นิสัยเหมือนกับหลี่เทียนหมิงในความทรงจำชาติก่อนเลย จิตใจค่อนข้างใสซื่อ แม้จะไม่เคยเจอโลกกว้าง แต่ถือมั่นในหลักการและให้ค่ากับความรู้สึก