"เฉิน...ผู้อาวุโสเฉิน..."
มองดูเฉินเฉาอันที่ซูบผอมอิดโรยยิ่ง ราวกับแก่ลงไปสิบปี
หัวใจของเยี่ยเมิ่งเยียนก็ดิ่งลงสู่ห้วงเหวลึกไร้ก้นบึ้ง
"ผู้อาวุโสเฉิน มีเรื่องอะไรหรือ?"
จ้าวอู๋จี๋จ้องเฉินเฉาอันด้วยแววตาไม่พอใจอย่างยิ่ง
ในตอนนี้เขาเพียงต้องการทำสิ่งเดียว!
ตรวจวัดรากวิญญาณขั้นฟ้า!
เฉินเฉาอันรีบชี้ไปที่หลิงอวิ๋นแล้วกล่าว "ประมุขจ้าว มอบรางวัลให้เด็กนี่ไม่ได้เด็ดขาด เขาคือสายสืบนิกายมาร!"
คำพูดนี้หลุดออกมา ก็ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์วุ่นวายขึ้นในลานประลองทันที
แววตาจ้าวอู๋จี๋จมลึกลงทันที "อธิบายให้ชัด!"
"เด็กนี่สังหารคนตระกูลเย่หมดทั้งตระกูลที่เมืองเทียนเหยียน!"
เฉินเฉาอันเอ่ยจบ เยี่ยเมิ่งเยียนก็ทรุดฮวบลงกับพื้น
ในหัวสมองมีเพียงประโยคเดียวดังก้อง
ตระกูลเย่ถูกสังหารสิ้น! ตระกูลเย่ถูกสังหารสิ้น!
"เขายังสังหารเฉินชางบุตรข้า!"
"ต่อจากนั้น ในป่าวิหคทมิฬ ก็สังหารเฉินเฟิงบุตรเล็กของข้าอีก"
"ผู้อาวุโสสำนักนอกเฉาซู่รู้เรื่องนี้ แต่เขาหายเข้ากลีบเมฆไปนานแล้ว เป็นไปได้สูงว่าถูกหลิงอวิ๋นปิดปากไปเช่นกัน!"
สังหารผู้อาวุโสสำนัก!
แม้จะเป็นเพียงผู้อาวุโสสำนักนอก นี่ก็คือเรื่องต้องห้าม!
ไม่มีทางให้อภัยอย่างเด็ดขาด
มิเช่นนั้นความศักดิ์สิทธิ์ของสำนักจะเหลืออยู่ที่ใด?
"หลิงอวิ๋น เจ้าสำนึกผิดหรือไม่!"
เฉินเฉาอันชี้หน้าหลิงอวิ๋นตะคอก!
"สำนึกผีน้องท่านสิ อย่ามาพ่นคำสกปรก เอาหลักฐานมาพูด!"
หลิงอวิ๋นรำคาญเฉินเฉาอันยิ่งนัก มาขัดจังหวะเขารับรางวัล