"สหายน้อย ไม่ต้องใส่ใจรายละเอียดปลีกย่อย รางวัลนี้จะเป็นของเจ้าแน่นอน"
จ้าวอู๋จี๋ยัดรางวัลอันดับหนึ่งใส่มือหลิงอวิ๋น แล้วหยิบถุงเก็บสมบัติอีกใบออกมา
"นี่คือรางวัลทำเนียบขุนเขาอันดับสอง ข้าเห็นว่าควรมอบให้หลิงอวิ๋นเช่นกัน เจ้าตัวและทุกคนไม่คัดค้านใช่ไหม?"
"...."
ไม่มีใครตอบ
"ดี บัดนี้รางวัลอันดับสองก็เป็นของเจ้าแล้ว"
จ้าวอู๋จี๋ยัดรางวัลที่ควรเป็นของเยี่ยเมิ่งเยียนใส่มือหลิงอวิ๋นอีกใบ
หลิงอวิ๋นถือถุงเก็บสมบัติไว้สองมือ รู้สึกขำกล้ำกลืนเล็กน้อย
จ้าวอู๋จี๋เริ่มดึงตัวเขาแล้วหรือ?
ก่อนหน้านี้ไปทำบัดซบที่ไหน!
หลิงอวิ๋นเก็บถุงเก็บสมบัติทั้งสอง จากนั้นมองไปที่ศิลาวัดรากวิญญาณ
เขาสูดลมหายใจลึก ยกสองมือขึ้น ต้นไม้สีเขียวเล็กๆ ธรรมดาไม่โดดเด่นปรากฏออกมา
แม้จะเป็นครั้งที่สองที่เห็นต้นไม้สีเขียวนี้
แต่จ้าวอู๋จี๋ไม่มีทางคิดว่ามันคือรากขยะอีกแล้ว
นี่ต้องเป็นรากวิญญาณขั้นฟ้าแน่!
ทว่าระดับขั้นฟ้าล่าง กลาง หรือบนกันแน่?
จ้าวอู๋จี๋เช่นเดียวกับทุกคนในที่นั้น เบิกตากว้าง มองดูหลิงอวิ๋นวางฝ่ามือลงบนศิลาวัดรากวิญญาณอย่างแรง
หนึ่งลมหายใจ
สองลมหายใจ
สามลมหายใจ
ตูม! ครืน!
ศิลาวัดรากวิญญาณสูงร้อยจั้ง แตกกระจายถล่มลงเป็นกองหินไร้สุ้มเสียงใดบอกเหตุ!
ทั่วทั้งลานพลันเงียบสงัดดุจสุสาน แม้ใบไม้ร่วงยังได้ยิน
ทุกคนอ้าปากค้าง!
ศิลาวัดรากวิญญาณ พังพินาศอีกแล้ว!!!