สุราฤทธิ์รุนแรงไหลจากศีรษะของเยี่ยเมิ่งเยียน เปรอะเปื้อนใบหน้า แล้วไหลอาบลงมาตามแก้ม ทำให้เสื้อผ้าอกเปียกโชก
ชั่วขณะนั้น!
เยี่ยเมิ่งเยียนดูน่าสมเพชถึงขีดสุดจะพรรณนาได้!
"สารเลว!"
เยี่ยเมิ่งเยียนโกรธแค้นดั่งไฟบรรลัยกัลป์ เงยหน้ามองไปยังทางเข้าสู่โถงงานเลี้ยง
เห็นเพียงสตรีงามล้ำเลิศในชุดขาวดุจหิมะ ผมสีเงินพลิ้วไหวเบาบาง ก้าวเท้าเข้ามาท่ามกลางแสงจันทร์
พลันนั้นเยี่ยเมิ่งเยียนรู้สึกราวกับถูกคนสาดน้ำเย็นหนึ่งอ่างราดใส่กลางกระหม่อมอีกครั้ง
โทสะที่ลุกโชนในใจ ค่อยๆ ถูกนางกดทับไว้อย่างน่าอัปยศอดสูสุดขีด เมื่อลู่เสวียเหยาเดินเข้าใกล้ทีละก้าวๆ
โถงใหญ่เงียบสงัด อากาศเหมือนแข็งตัว มีเพียงเสียงฝีเท้าของลู่เสวียเหยาที่ดังก้องกังวาน
ทุกคนมองออกว่าเป้าหมายของลู่เสวียเหยาคือเยี่ยเมิ่งเยียน
สีหน้าของฉู่เทียนหยางยากจะดูได้อย่างที่สุด ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเปล่งเสียงออกมา
เยี่ยเมิ่งเยียนมองลู่เสวียเหยาที่เข้ามาใกล้ขึ้นทุกขณะ ปลายนิ้วทั้งสิบที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำจนดังกรอบแกรบ
นางเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "ลู่..."
ลู่เสวียเหยาเตะเยี่ยเมิ่งเยียนล้มลงกับพื้นหนึ่งที จากนั้นคว้าไหสุราฤทธิ์รุนแรงใบใหญ่บนโต๊ะ มาเทรดใส่เยี่ยเมิ่งเยียน
"แค่กๆ...."
เยี่ยเมิ่งเยียนดิ้นรน แต่ก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง