เมื่อเห็นดังนั้น หลิงอวิ๋นก็ไม่หลบไม่หลีก คว้ากระบี่ปราณแท้ที่ฟันมาไว้ทันที
มือเปล่ารับกระบี่!
ถึงแม้จะรับเพียงกระบี่ปราณแท้!
แต่คมกระบี่บนกระบี่ปราณแท้ ก็สามารถตัดทองแยกหินได้
ทว่าหลิงอวิ๋นกลับรับมันไว้ได้จริง!
“บัดซบ...”
ว่านอวี้ซูร้องเสียงหลง ตระหนักได้ทันทีว่าประเมินพลังของหลิงอวิ๋นต่ำเกินไป!
เขากำลังจะสลายกระบี่ปราณแท้ แล้วถอยออกห่าง รื้อกลยุทธ์สู้กับหลิงอวิ๋นใหม่!
แต่มันสายไปแล้ว!
รองเท้าไซส์สี่สิบปรากฏขึ้นในสายตาของว่านอวี้ซู ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
ตู้ม!
ว่านอวี้ซูรู้สึกแค่เพียงตาพร่า รองเท้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นนั้นก็ประทับลงบนใบหน้าของเขา
ว่านอวี้ซูรู้สึกราวฟ้าถล่มดินทลายทันใด ร่างกายไม่เป็นอิสระกระเด็นถอยหลัง โหม่งลงกระแทกใต้เวทีอย่างแรง
แพ้ในพริบตา!
“นี่มัน...”
ทั้งลานตกตะลึง!
ทุกคนอ้าปากค้างตาพอง!
จบแล้วรึ?
กลุ่มของฉู่เทียนหยางราวกับถูกใครบีบคอ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างฉับพลัน
“ไอ้ขยะว่านอวี้ซูนี่!”
ฉู่เทียนหยางคำรามด่า
“ฮ่าๆ พี่อวิ๋น เตะได้สะใจนัก เตะนี้โคตรสาแก่ใจข้านัก!”
หนิงเสี่ยวตงตะโกนด้วยความตื่นเต้นบนอัฒจันทร์
“ราชสีห์ล่ากระต่ายยังใช้เรี่ยวแรงเต็มที่ ว่านอวี้ซูประมาทเกินไปแล้ว”