"ศิษย์น้อง อย่าบุ่มบ่าม!"
"บรรพชนหลายท่านร่วมมือบุกไปยังฐานใหญ่ลัทธิเสวียนหมิง—ผาไม้ดำ!"
"ศิลาวัดรากวิญญาณจะจัดซื้อกลับมาในไม่ช้า!"
เพียงคำพูดสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค ก็ทำให้จิตใจของหลิงอวิ๋นพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
ไม่ใช่เพราะได้ศิลาวัดรากวิญญาณมาแล้ว เขาจะเข้าสู่สายตรงได้โดยตรง
แต่เป็นเพราะผู้ส่งเสียงสื่อสารมา คือ ลู่เสวียเหยา!
ที่แท้ นางเฝ้าจับตาดูเขาอยู่ตลอด
หลิงอวิ๋นฉีกยิ้มกว้างทันที
"ทุกท่านอย่าตึงเครียดไปเลย อันที่จริง ข้าเพียงอยากมาบอกกรรมการว่า ข้ายอมแพ้" (เรื่องราวย่อมไม่เรียบง่ายเช่นนี้ โปรดระวังจุดพลิกผันใหญ่)
ให้ตายสิ!
ยอมแพ้โดยไม่สู้!
ช่างเป็นความอัปยศของยุทธภพโดยแท้!
สมกับเป็นพวกกึ่งนักเลงกระจอกที่ขึ้นเวทีใหญ่ไม่ติด!
ทว่า!
ในที่นั้น!
ฉู่เทียนหยาง จางอันเยวี่ย หนิงเสี่ยวตง สามคนกลับถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัน
จ่านเฟยและพวกพ้องโง่เง่าเริ่มเปิดโหมดเยาะเย้ยทันที "หลิงอวิ๋น เจ้า..."
"หุบปาก!"
ฉู่เทียนหยางกระโดดลงจากเวที ขัดขวางมิให้จ่านเฟยและพวกราวีหลิงอวิ๋น
ไอ้หนุ่มนี่เป็นคนบุ่มบ่ามไม่ดูตาม้าตาเรือ ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขากลัวจริง ๆ ว่าจะทำให้หลิงอวิ๋นจนตรอกดิ้นรนสุดฤทธิ์
สถานการณ์เช่นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเห็นเลย
ผลลัพธ์นั้น ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะแบกรับไหว
"รอบแรกจบการประลอง ฉู่เทียนหยางชนะ เข้าสายสีแดง ส่วนหลิงอวิ๋นพ่าย ตกไปสายสีดำ!"
กรรมการบนเวทีประกาศผล
นั่นหมายความว่า หากหลิงอวิ๋นพ่ายอีกครั้งหนึ่ง ก็จะหมดสิทธิ์ชิงทำเนียบขุนเขาครั้งนี้อย่างสิ้นเชิง