โถงสมบัติร้อยเลิศ
หลิงอวิ๋นเพิ่งเดินถึงประตูห้อง กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ก็ลอยออกมาจากห้อง
หลิงอวิ๋นหรี่ตาลง มือกำกระบี่อสนีบาตอย่างเงียบเชียบ แล้วค่อย ๆ ผลักประตูห้องออก
ข้างในห้องรกรุงรัง ศพหนึ่งสวมชุดดำทะมึนนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น
จากนั้น ไม่ไกลจากศพ มีสตรีผมสีเงินในชุดขาวดั่งหิมะนั่งอยู่
ฟู่!
หลิงอวิ๋นถอนหายใจอย่างโล่งอก เก็บกระบี่อสนีบาต แล้วเดินเข้าไปในห้อง
"ศิษย์พี่ลู่ คนนี้เป็นใคร?"
หลิงอวิ๋นกวาดตามองห้องของตน พอเดาจุดประสงค์ของศพนี้ได้
อีกฝ่ายมาที่นี่เพื่อตามหาศิลาบันทึกภาพอย่างไม่ต้องสงสัย
ลู่เสวียเหยาพูดเรียบ ๆ "ไม่ใช่คนของสำนักเทียนเสวียนอู่ ในตัวก็ไม่มีข้อมูลอะไร แต่ผู้นี้ไม่ใช่ผู้อ่อนแอ ศัตรูที่เจ้าล่วงเกินแข็งแกร่งมาก ถึงขั้นจ้างมือดีระดับนี้มาได้"
"เกินไปแล้ว ไม่ส่งสมบัติมาบ้างเลย"
พลางคิด หลิงอวิ๋นก็จับศพนิรนามนี้ขึ้น ทันใดนั้นจุนติ่งก็ส่งพลังกลืนกินมหาศาลออกมา
ศพนิรนามแหลกสลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา
"???"
ลู่เสวียเหยาเบิกตากว้าง ขนตางอนยาวสั่นระริก ใบหน้างามหมดจดเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เห็นได้ชัดว่านางตกใจกับวิธีการทำลายศพของหลิงอวิ๋น
"เฮอะ! ศิษย์พี่ลู่ เราไม่ได้เป็นคนนอก ข้ารับประกันเต็มร้อย นี่ไม่ใช่วิชาสลายศพของลัทธิเสวียนหมิงเด็ดขาด!"