หลิงอวิ๋นมองไปยังจุดตันเถียน พบว่าปราณแท้ของตนจากเดิมสี่สิบจ้าง ขยายตัวเป็นเจ็ดสิบสองจ้างแล้ว
ขั้นจอมยุทธ์ใหญ่เจ็ดแล้ว!
เขาเพียงเคลื่อนไหวตามอำเภอใจ ก็มีพลังอัสนีเพลิงประสานกัน เกิดเสียงระเบิดอากาศดังสนั่น
"ดี! ด้วยพลังของข้าตอนนี้ ต่อให้ไม่ใช้นิ้วลับสังหารผนึกเทพ ก็สามารถสังหารเจียงอู่หยางซึ่งหน้าได้แล้ว!"
หลิงอวิ๋นลุกขึ้น มองไปยังซากศพสตรีตนนั้น
เมื่อสูญเสียการค้ำจุนของปราณปราชญ์ ผิวหนังของนางจึงไม่แกร่งดั่งหินอีกต่อไป และกำลังเหี่ยวแห้งด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
"อย่างไรเสียก็เป็นร่างที่ได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยปราณปราชญ์ ถึงแม้จะไม่เหมือนคนเป็นที่พัฒนาโลหิตกึ่งปราชญ์ขึ้นภายในกาย แต่เนื้อหนังก็ไม่ใช่ของธรรมดา"
"เสียดายไม่ได้!"
หลิงอวิ๋นระดมปราณแท้อัสนีเพลิงออกมาทันที ห่อหุ้มซากศพหลอมรวม
ไม่นาน ซากศพก็ถูกหลิงอวิ๋นหลอมรวมจนสิ้น ได้ของเหลวสีม่วงอ่อนสิบหยด
สัมผัสได้ชัดเจนว่า ในปราณปราชญ์หยาดบริสุทธิ์ชนิดนี้แฝงไปด้วยพลังชีวิตมหาศาล
หยิบขวดหยกเก้าขวดมาบรรจุของเหลวแท้เก้าหยดไว้ ส่วนอีกหนึ่งหยด หลิงอวิ๋นใช้ปราณแท้ห่อหุ้มไว้ มาอยู่ตรงหน้าว่านฮวาอวี่
แม้อาการบาดเจ็บของว่านฮวาอวี่จะทรงตัวแล้ว ไม่ทรุดลงอีก
แต่ที่นางบาดเจ็บหนักเกินไป จะฟื้นฟูนั้นยากยิ่งนัก
"ได้แค่ลองใช้ปราณปราชญ์หยาดบริสุทธิ์นี้ดูแล้ว"
หลิงอวิ๋นใช้ปราณแท้แบ่งของเหลวแท้หยดนี้ออกเป็นสิบส่วนอีกครั้ง แล้วหยดส่วนเล็กๆ หยดหนึ่งลงบนริมฝีปากของว่านฮวาอวี่
ทันใดนั้น
ของเหลวหยดเล็กก็ละลายเข้าไปในร่างของว่านฮวาอวี่ด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า