ตูม!
ในหัวของหลิงอวิ๋นราวกับมีเสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง!
บีบบังคับแต่งงานกับภรรยาข้า?!
เหยียบตระกูลข้าให้ราบ?!
เจตนาสังหารที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งคูโหยว ปะทุขึ้นจากร่างของหลิงอวิ๋นอย่างรุนแรง!
ชั่วพริบตา พื้นที่ภายในจุนติ่งทั้งหมดก็แข็งตัวราวกับถูกแช่แข็ง!
'โอ้?'
หานเยว่ฉายแววประหลาดในดวงตา
นางสัมผัสได้ว่า สภาพของหลิงอวิ๋นในตอนนี้น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
นั่นมิใช่แค่ความโกรธธรรมดา แต่เป็นเจตจำนงแห่งการทำลายล้างที่จะดึงฟ้าดินลงสู่นรก และบดขยี้เทพมารให้แหลกละเอียด!
เจตจำนงเช่นนี้ แม้แต่ในช่วงที่นางยังอยู่ในจุดสูงสุด ก็เคยเห็นเพียงในตัวอสูรมารยุคบรรพกาลที่ฟันฝ่าออกมาจากกองภูเขาซากศพและทะเลเลือดเท่านั้น!
'น่าสนใจ น่าสนใจนัก!'
นางแย้มริมฝีปากแดง ไม่เพียงไร้ความหวาดกลัว กลับยิ่งเต็มไปด้วยความคาดหวังมากขึ้น
ส่วนหลิงอวิ๋น ในตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจปฏิกิริยาของหานเยว่แล้ว
'นายน้อย...' สาวใช้น้อยยังคงร่ำไห้คร่ำครวญ แต่กลับพบว่าขาที่ตนกอดไว้หายไปแล้ว
เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเพียงภาพเงาที่รวดเร็วถึงขีดสุด พัดพาเอาพายุหมุนกรรโชกพุ่งตรงไปยังหอใหญ่ของตระกูลหลิง!
ณ หอประชุมตระกูลหลิง
'เซียวหลิวหลี ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้งสุดท้าย'
ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน ใบหน้าแสดงถึงความดุดัน นั่งสง่างามบนที่นั่งของหัวหน้าตระกูล
เขาสวมเสื้อคลุมแพรเนื้อดี หางตามีรอยแผลเป็นจากคมมีดน่าเกลียดน่ากลัว เวลาชำเลืองมองไปมา เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและโอหังไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
เขาผู้นี้ คือหัวหน้าตระกูลเยี่ย เยี่ยป้าเทียน!
บนพื้นที่ว่างของโถงใหญ่ มีหีบไม้แดงขนาดใหญ่หลายสิบใบวางเรียงรายเป็นแถว เปิดฝาหีบไว้ ข้างในเต็มไปด้วยสินสอดเครื่องประดับมีค่าสุกสกาว
ทว่าสีแดงฉูดฉาดนั้น ในสายตาของคนตระกูลหลิง กลับทิ่มแทงยิ่งกว่าเลือดเสียอีก
ด้านล่างของโถง เซียวหลิวหลีมีสีหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวดื้อดึงอย่างผิดธรรมดา
นางปกป้องสตรีในตระกูลที่หวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกไว้เบื้องหลัง ตัวนางเพียงลำพัง เผชิญหน้ากับแววตาของเยี่ยป้าเทียนที่เต็มไปด้วยความปรารถนาครอบครองอย่างเปิดเผย
ส่วนบรรดาคนตระกูลหลิงที่มีผู้อาวุโสใหญ่เป็นหัวแถว ต่างก็มีสีหน้าเขียวคล้ำ กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นเปรี๊ยะ แต่ก็ได้แต่โกรธไม่กล้าพูด
พละกำลัง!
ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะพละกำลังสู้คนอื่นไม่ได้!
'เซียวหลิวหลี ความอดทนของข้ามันจำกัด'
เยี่ยป้าเทียนยกถ้วยชาข้างมือขึ้น เป่าลมร้อนเบาๆ แล้วกวาดสายตาอย่างไม่เกรงใจไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งได้รูปของเซียวหลิวหลี เต็มไปด้วยตัณหาอย่างโจ่งแจ้ง
'ยอม顺从ข้าแต่โดยดี มาเป็นอนุภรรยาห้องที่สิบแปดของข้า ข้ารับประกันว่า ตระกูลหลิงมิเพียงจะปลอดภัย ภายภาคหน้ายังจะพลอยได้อานิสงส์จากตระกูลเยี่ยในเมืองเทียนเหยียนแห่งนี้ด้วย'
'หากไม่ยอมรับ...' เขาเปลี่ยนน้ำเสียง เข้มแข็งดุดัน 'ของหมั้นพวกนี้ของข้า เพียงชั่วพริบตาเดียวก็จะกลายเป็นโลงศพที่เตรียมไว้ให้คนทั้งตระกูลหลิงพวกเจ้า!'
'เยี่ยป้าเทียน! ไอ้สัตว์ทรยศเนรคุณไร้ยางอาย!!'
ชายชราผู้มีหนวดเคราดกขาวคนหนึ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป ก้าวออกมา เขาผู้นี้คือผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลหลิง
ดวงตาของเขาแดงก่ำ ชี้หน้าเยี่ยป้าเทียนแล้วด่าทอด้วยความโกรธ!
'เจ้ายังจำได้หรือไม่ เมื่อยี่สิบปีก่อน ตระกูลเยี่ยของเจ้าประสบศัตรูแข็งแกร่ง จวนเจียนจะถูกทำลายล้างตระกูล! เป็นบิดาของหลิงอวิ๋นที่ถือทวนเพียงลำพังสังหารถอยข้าศึกให้ตระกูลเยี่ย และรักษาฐานรากของพวกเจ้าไว้!'
'หัวหน้าตระกูลยังได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะเรื่องนี้ จนบัดนี้ก็ยังไม่ทราบชะตากรรม! บุญคุณมหาศาลเช่นนี้ เจ้ากลับลืมเลือนเสียสิ้น!'
'มาบัดนี้ เจ้ามิเพียงไม่คิดตอบแทน กลับยังซ้ำเติมยามยากลำบาก บีบบังคับภรรยาของผู้มีบุญคุณ เจ้า... เจ้ามันเลวยิ่งกว่าหมูหมาอีก!'
น้ำเสียงของผู้อาวุโสใหญ่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและโกรธแค้น เปี่ยมด้วยการฟ้องร้องด้วยโลหิตและน้ำตา
คนตระกูลหลิงที่อยู่โดยรอบ ต่างก็รู้สึกขุ่นเคืองไม่แพ้กัน น้ำตาแห่งความอัปยศคลอเบ้า
ทว่า เมื่อเผชิญหน้ากับคำประณามเช่นนี้ เยี่ยป้าเทียนกลับไม่แม้แต่จะยกเปลือกตา
เขาค่อยๆ จิบน้ำชา แล้วจึงเปล่งเสียงหัวเราะเย็นชาดูแคลน
'ฮ่าๆๆ! ไอ้แก่ เจ้าพูดไม่ผิด!'
'ก็เพราะพี่หลิงมีบุญคุณกับข้า ข้าถึงทนเห็นพี่สะใภ้โดดเดี่ยวเดียวดายลำพัง แบกรับครอบครัวที่ตกอับลำบากยากแค้นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้!'
'ข้าจะรับพี่สะใภ้เข้าจวน ให้ได้เสวยสุขสมบูรณ์ เยี่ยป้าเทียนผู้นี้ กำลังตอบแทนบุญคุณ!'
'ข้าได้แต่งกับพี่สะใภ้ ต่อไปไอ้หลิงอวิ๋นตัวไร้ค่าเจ้านั่น ก็ต้องเรียกข้าว่าพ่อแล้วมิใช่หรือ? นี่ข้ากำลังช่วยพี่หลิงดูแลครอบครัว ภายใต้สุสาน เขาก็ควรสำนึกบุญคุณข้าถึงจะถูก ฮ่าๆๆ!'
ไร้ยางอาย!
ทรามชั่ว!
คำพูดที่พลิกดำเป็นขาว ไร้ยางอายสิ้นดีเช่นนี้ ทำให้คนตระกูลหลิงทุกคนโกรธจนมืดมัวไปหมด อกแทบจะระเบิด!
เคยเห็นคนไร้ยางอาย แต่ไม่เคยเห็นใครไร้ยางอายเช่นนี้!
เปลี่ยนการกระทำเยี่ยงสัตว์ร้ายที่หมายจะยึดครองภรรยาของผู้มีพระคุณให้กลายเป็นสิ่งที่ชอบธรรมและสมเหตุสมผล!
นี่มันการตอบแทนบุญคุณที่ไหนกัน?
นี่มันคือการซ้ำเติมยามยาก คือการโลภมากในภรรยาของผู้มีบุญคุณ คือไร้ซึ่งมนุษยธรรมยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน!
'เจ้า...' ผู้อาวุโสใหญ่หายใจไม่ทันหนึ่งยก โทโสเข้าเส้นลมปราณ ทั้งร่างล้มไปด้านหลัง
'ผู้อาวุโสใหญ่!'
คนตระกูลหลิงเกิดความโกลาหลอลหม่าน
เซียวหลิวหลียืนอยู่กลางห้องโถง มองดูใบหน้าที่น่ารังเกียจของเยี่ยป้าเทียน มองดูแววตาของเขาที่ราวกับจะกลืนกินนางทั้งเป็น ในใจพลุ่งพล่านไปด้วยความสิ้นหวังและอัปยศอย่างหาที่สุดมิได้
ตาย?
นางไม่กลัวตาย
แต่หากนางตาย อวิ๋นเอ๋อร์จะทำอย่างไร?
ตระกูลหลิงทั้งตระกูล จะทำอย่างไร?
ดูเหมือนความอดทนของเยี่ยป้าเทียนจะหมดสิ้นแล้ว เขากระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง เกิดเสียงดังสนั่น
'เซียวหลิวหลี ความอดทนของข้ามันจำกัด! ข้าถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย จะแต่ง หรือไม่แต่ง!'
'ถ้ายังไม่ยอมอีก อย่าหาว่าข้าไม่เตือน ไส้พาลที่ไร้ไมตรี ข้าจะฆ่าไอ้ลูกชายไร้ค่าของเจ้าก่อน แล้วให้เจ้าอยู่ก็อยู่ไม่ได้ ตายก็ตายไม่ลง!'
'เจ้า...' ร่างของเซียวหลิวหลีสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
คำพูดของเยี่ยป้าเทียน ราวกับมีดแหลมที่อาบด้วยยาพิษ ทิ่มแทงทะลุแนวป้องกันทางจิตใจสุดท้ายของนาง
ฆ่าอวิ๋นเอ๋อร์ของนาง?
ไม่!
ไม่ได้เด็ดขาด!
อวิ๋นเอ๋อร์ของนาง กว่าจะฟื้นกลับมาอย่างยากลำบาก นางจะไม่มีทางยอมให้ใครมาทำร้ายเขาได้อีก!
น้ำตาแห่งความอัปยศ ผสมกับน้ำเลือด ไหลรินจากหางตาของนาง
แววตาของนาง ปรากฏความเด็ดเดี่ยว
เพื่ออวิ๋นเอ๋อร์ นาง..
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปาก กำลังจะยอมสละตนเองเพื่อแลกกับโอกาสรอดชีวิตอันริบหรี่ให้ลูกชายและตระกูล
น้ำเสียงหนึ่งที่เต็มเปี่ยมด้วยเจตนาสังหารอย่างหาที่สุดมิได้ ดังขึ้นจากภายนอกโถงใหญ่อย่างกะทันหัน แทรกเข้าไปในหูของทุกคนอย่างชัดเจน
'ใครกล้าบีบบังคับแม่ข้า!!'
ตูม!!
พร้อมกับเสียงตวาดด้วยความโกรธนี้
ร่างหนึ่งพร้อมด้วยไอสังหารอันท่วมฟ้า ก้าวเท้าเดียวเข้าสู่ภายในโถงใหญ่!
เป็นหลิงอวิ๋นนั่นเอง!
ในยามนี้ หลิงอวิ๋นดวงตาแดงก่ำ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวจนใจแทบหยุดเต้น!
ณ ที่ซึ่งสายตาเขากวาดผ่าน องครักษ์ตระกูลเยี่ยที่กำลังจะพุ่งเข้ามา กลับราวกับถูกค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าใส่ พ่นเลือดออกมาพร้อมกัน ซวนเซถอยกลับไป!
เพียงแค่แววตาเดียว ก็ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนบาดเจ็บสะเทือน!
ทั่วทั้งโถง เงียบสนิท!
ทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้!
'อวิ๋นเอ๋อร์!'
เซียวหลิวหลีเห็นลูกชาย ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ ในดวงตาพลันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างแรงกล้า
'เจ้า... เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง! รีบไป! รีบไปนะ!'
แม้ว่าก่อนหน้านี้อวิ๋นเอ๋อร์จะทำร้ายเยี่ยฝู แต่ว่าเยี่ยป้าเทียนคนนี้เป็นถึงผู้แข็งแกร่งขั้นจอมยุทธ์ที่แท้จริงเลยนะ
'นายน้อย?'
'คือหลิงอวิ๋นนายน้อย!'
คนในตระกูลหลิงก็เปลี่ยนสีหน้าไปอย่างมาก ในใจทั้งตกใจทั้งร้อนใจ
เขามาทำไม? เขามาที่นี่ ก็เท่ากับมาให้เขาฆ่าฟรีๆ ไม่ใช่หรือ!