"เรียกเจ้าตั้งนาน กลับไปอ้อยอิ่งคุยกับไอ้หนุ่มนั่นนานสองนาน เป็นไง ไอ้หนุ่มนั่นมีพื้นเพใหญ่ยิ่งกว่าข้าลู่ยวี่หลงงั้นรึ?"
ครั้นได้เกาะต้นไม้ใหญ่ตระกูลฉู่แล้ว ลู่ยวี่หลงก็รู้สึกว่าในแคว้นชางเฟิงทั้งหมด แทบจะไม่มีใครให้เขาเห็นแก่ตาอีกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลฉู่ยังได้รับอภิสิทธิ์ให้ลงมือในตำหนักหงส์แดงในวันนี้!
เด็กเสิร์ฟเล็ก ๆ ในภัตตาคาร กล้าดียังไงมาดูแคลนเขาลู่ยวี่หลง คิดว่าเขาลู่ยวี่หลงอารมณ์ดีนักหรือไง?
ฝ่ามือดังกังวานฉาดนั้น ดึงดูดให้ผู้คนโดยรอบหันมามองทันที
ทว่าเมื่อเห็นชัดว่าผู้ลงมือคือลู่ยวี่หลง ทุกคนก็พากันส่งสายตาเห็นใจให้แก่หานเวย
เด็กเสิร์ฟเล็ก ๆ ในภัตตาคาร กลับไปยั่วยุให้คุณชายใหญ่ตระกูลลู่ลงมือ ก็นับว่าเคราะห์ร้ายสมควรแล้ว
หานเวยถูกตบจนเซถลา ทว่านางก็ยังต้องฝืนยิ้ม "ขออภัยเจ้าค่ะ คุณชายลู่ ข้าดูแลไม่ทั่วถึง"
ลู่ยวี่หลงเชิดหน้าขึ้นฟ้า เผยธาตุแท้ของคุณชายเสเพลออกมาอย่างถึงที่สุด
"เอ็งดูแลไม่ทั่วถึงจริง ๆ นั่นแหละ ไม่เห็นหรือว่ารองเท้าข้าเปื้อน รีบคุกเข่าลง เช็ดให้ข้าสะอาดทีนี้"
"คุณชายลู่..."
สีหน้าของหานเวยแดงก่ำ รู้สึกอัปยศอย่างยิ่ง