หยวนหรานได้ยินคำนั้นก็กลัวจนขาอ่อน ปากพร่ำพูดไม่หยุดว่า “เป็นไปไม่ได้ อย่าคิดว่าฉันจะทำแบบนั้น……”
เธอแสดงสีหน้าน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่ออ้อนวอนเจ้าขุนชิว “ช่วยฉันด้วย อย่าปล่อยให้พวกเขาสมหวัง พวกเขาแค่ข่มขู่ ไม่มีทางทำจริงหรอก……”
แต่ตอนนี้ในหัวเจ้าขุนชิวมีแต่เรื่องตัวตนของหนิงอีสวี่ ท่าทางอวดดีแบบลูกคนรวยของเขาไม่ได้ดูเหมือนกำลังโกหกเลย หากเขาเป็นคนของตระกูลนั้นจริง ๆ …
เจ้าขุนชิวตัดใจสะบัดแขนออก “หยวนหราน อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยว พวกเขามาหาเธอชัด ๆ เธอก่อเรื่องเอง ก็จัดการเองสิ!”
ผู้ชายส่วนใหญ่ล้วนไร้หัวใจได้ถึงเพียงนี้
หยวนหรานได้สัมผัสกับความสิ้นหวังของการไร้ที่พึ่งอย่างแท้จริง
เจ้าขุนชิวแสดงท่าทีว่าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ยกมือประสานกันเล็กน้อย “พวกคุณมีเรื่องอะไรก็จัดการกันเอง อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยว จะทำอะไรก็เชิญ ฉันรับรองว่าจะไม่เข้าไปยุ่ง!”
หยวนหรานยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ เธอคว้าแขนเขาไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ “คุณทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้นะ เมียคุณกำลังจะมาแล้ว ถ้าเธอรู้ว่าฉัน……”
คำวิงวอนอย่างน่าสงสารไม่ได้ผล เจ้าขุนชิวตวาดเตือน “อย่าหาเรื่องใส่ตัวฉัน!”
เครื่องสำอางบนใบหน้าของเธอเลอะเลือนไปหมดแล้วเพราะน้ำตา
ตั้งแต่วันที่เธอเลือกทางลัดเพื่อเงินทอง ก็ควรคิดไว้แล้วว่าสักวันจะต้องเจอเรื่องแบบนี้
แต่เจ้าขุนชิวยังไม่ทันเดินออกไป ภรรยาของเขาก็โผล่มาที่ประตู แล้วลงไม้ลงมือทุบตีเขาไม่ยั้ง